VOGKLS. 
01 a 
ki’ccl't ; de Irekvoyels van liet zuidelijk halfrond trekken, 
wanneer daar de winter invall, noordwaarts naar den 
keerkring van den steenbok. Deze eenvoudige voorstelling 
der zaak in hare grootste algemeenheid leidt ons van zelve 
lot het gevoelen, dat in de bchoefic der trekvogels, om 
steeds in dezelfde gemiddelde tcmperalnur te blijven, de 
oorzaak van liet verlunzen moet worden gezocht. Want 
terwijl in het noordelijk halfrond ’s winters de warmte 
afneenit en do grens der sneeuwlijn daalt, blijven de vo- 
gels. die in dit jaargetijde zuidwaarts naar den keerkring 
trekken, binnen zeker bepaalde grenzen, waar de gemid- 
delde, winterwarmte niet veel van de gemiddelde zomer- 
warmte der noordelijke, door hen verlatene streken ver- 
schilt. Het trekken der vogels staat dus in verband met 
de algijmeene vermindering van hel leven in die helft des 
aardbeis, voor welke het winter is, en terwijl dus in de 
cene helft des jaars het aantal levende wezens van de 
noordpool naar den evenaar, en van den evenaar naar de 
zuitl)iool toeneemt, keert in de andere helft des jaars, 
in den zomer van ons halbond, de stroom weder noord- 
waarts, terwijl iiet zuidelijke halfrond de verstijvende 
kracht van den winter ondervindt. Men lette hierbij tevens 
op de bijzondere bewerktuiging dor vogels, waardoor zij, 
in naauwere betrekking met den dampkring geplaatst, 
meer dan andere dieren zijnen invloed gevoelen kunnen, 
en dus beter in staal zijn, daarin veranderingen te be- 
speuren, naar welke zij hunne liandeliugen kunnen in- 
riglen. Te beweren, dat do vogels trekken uit gebrek aan 
voedsel, is, zoo als hel mij voorkomt, eene eindoorzaak 
voor do oorzaak in plaats stellen, of met andere woorden, 
hel waarom met hel waardoor verwarren. 
