C8G 
CL. XVI. AVES. 
pictis. Nov. act. Acad. Leop. Car. Tom. X. 1821, p. 1—101; — ■ 
WAGIEB Monoj’raphia P sitiacorum , Abhanil. der Künigl. Bayeri- 
scheji Ahudcmie der Wissensch» I, 1832. Mathein. physih. Klasse 
S. 4G3- 750, ciim ThI). 22—27; edw. leAR, lUustralions of the 
faotily of the P sittacidne London 1832, fol.; peioeacx J. selby 
The natural Hislory of Parrots, illustraled ly 32 Plates. Edin- 
bargli 1836 {Naluralists Library Vul. 15) eiiï. 
De papegaaijcn. Deze vogels, van welke men ibans na- 
genoeg driehonderd soorteti kent (li>'NAEUS telde er in 
1766 slechls 47), zijn vooral in het luidelijk halfrond, in 
Amerika, in de eilanden van den Indisehen Oceaan en in 
Nieuw Holland verspreid. Zij nestelen meest in holle boom- 
stammen. In het noordelijk halfrond is PsHtacws caro- 
linensis tot den 42®*®” graad N. B. waargenomen. Afrika 
heeft slechts zeer weinig soorten. De papegaaijen vormen 
eenc zeer natuurlijke groep. De schedel is groot, met een 
dwarse inkerving achter de grond van den bek, daar waar de 
beweging der bovenkaak plaats heeft. De korte hals heeft 
gewoonlijk twaalf wervelen. Het borstbeen is lang en smal, 
en heeft bij den onderrand aan wcérszijde meest eene eironde 
opening. De/urcM/o is dun (vergel. boven bl. 552). De tong is 
gemeenlijk dik en vleezig. Vele soorten leeren het inensche- 
lijk stemgeluid nabootsen. Zij klimmen, zich met den bek 
vasthoudende; met een der poolen grijpen zij het voedsel 
om liet tot den bek te brengen. Vele soorten zijn zeer 
levendig gekleurd, doch de kleuren zijn dikwerf bont en 
hard, en geven daardoor minder bevrediging aan het oog 
aan do meer met elkander zamensternmende kleuren van 
andere, niet zöo schitterende vogels; metaalglans, zoo als bij 
vele hoenderachtige vogels, ziet men hier niet. Hoezeer 
men vele rangschikkingen der papegaaijen voorgesleld heeft, 
maken al de soorten een zoo op zich zelf staande en na- 
tuurlijke afdoeling uit, dat slechls weinige van die ver- 
declingen als ondergcslaclitcn, en naanwelijks eenigen als 
geslachten aangemerkt kunnen worden. Er is volstrekt 
geene reden, waarom een geslacht niet even natuurlijk 
zijn kan, wanneer het een honderdtal, dan wanneer het 
slechts twee of drie soorten bevat, en, wanneer wij met 
LiisjiAEUS zeggen c/iorac/er non facit genus, mogen wij er ook 
wel in zijnen geest bij voegen numerus non toUit genus. Wij 
laten daarom de meeste soorten onder het geslacht Psittacus- 
