718 
CL. XVl. AVES. 
oijflerscheidt zich door een zeer kort annbeen; ook^ de 
beenderen van den voorarm zijn kort, en worden door die 
van de hand in lengte overtroffen. De kam van het borst- 
been is groot en hoog; de furcula is dun. De hals is zeer 
lang, hoezeer het getal zijner wervelen slechts dertien 
bedraagt. Met de lange, aan het einde tweespleti^e tong 
vallen zij insekten van den bodem der bloemen op. 
De bijzondere kleinlieiJ der meeste kolibrictjes verdient onze op- 
merking ; SIOASE gewaagt van een vogeltje, hetgeen levend slechts 
20 grein woog, Trochilus minimus, IINN., Syst. nat, I, p. 193 
cd. 12; wanneer echter beirkis gewag maakt van een voorwerp, 
dal slechts 6 grein woog {Syst. nat, ed. 13, cura GMElIN ], p- 
.*500), dan mag men wel met RODOirni aannernen, dat zulks een 
slecht en uitgedroogd, of door wormen half verteerd exemplaar ge- 
weest zal zijn, Bemerkungen ouf eiiier Reise 1804. 8“. 1. S. 65. 
Vergelijk over deze familie de drie prachtwerken van lESSON, ge- 
titeld: Bistoire naturelle des Oiseaux-mouches Paris iS2S — 1830; 
llist, nat. des Colihris, Paris 1830 — 1831 ; Les Trochilideés ou 
les Colihris et les Oiseaux-mouclies Paris 1832 — 1833, en GODtD’8 
kostbare Monograph of the Trochilldae or Humminghirds. bondon 
1850 on vervolg. (Tot Octoher 1852 4 stukken, folio. De platen ver- 
loonen cene lot nog toe ongekende nabootsing der oorspronkelijke 
kleurspelingen van de vederen.) 
Trochilus i. (Characleres familiae. Alae longae anguslae, 
prima romige omnium longissima, posterioribus subito dccre- 
scenlibus. Cauda rectricibus decem). 
is de naam van een vogel, waarvan herodotos en andere 
oude schrijvers gewagen; welke die vogel geweest mag zijn (verg- 
boven hl. 654), zoo veel is zeker, dat bet niet de Trochilus der 
dierkundigen was en dat deze naam geheel ten onregte aan dit ge- 
slacht van Amerikaansche vogeltjes gegeven is.’ Zij zijn geheel tot 
vliegen gevormd en bijkans altijd in beweging, even als de zwalu- 
wen, die met de kolihri’s vele analogie hebben. Zij leggen twee 
eijcren in een nest, dat vooral uit de wollige vezels van planten is 
zamengesleld. 
Lismaeds telde in 1766 twee en twintig soorten van zijn geslacht 
Trochilus^ thans kent men er tusschen twee en drie honderd. 
Verscheidene geslachten zijn dan ook ter onderscheiding der soorten 
in de laatste jaren voorgcsteld, vooral door sWAlKsON en GOtJtD. Zij 
berusten hoofdzakelijk op de gedaante en betrekkelijke lengte vaU 
den bek en van den staart. 
j- Rostra incureo. 
V- 
