822 
ZOOGDIEREN. 
streng tier fascia mchalis Tertegeinvoordigd is. Deze 
band is bij het paard cn de herkaauwende dieren sterk 
ontwikkeld, en ontspringt reeds van de doornuilwassen 
der lendenwervels. Bij de roofdieren ontspringt die band 
alleen van de achterste halswervels en den eersten rug* 
wervel. Hij hecht zich naar voren aan het doornuitwas 
van den tweeden halswervel cn dikwerf ook aan den kam 
van het achterhoofdsbeen, boven het groote achterhoofds- 
gat (’). Het heiligbeen wijkt bij den rnensch naar ach- 
teren en maakt eenen hoek met de lenden wervels ; bij 
de overige zoogdieren ligt het daarentegen met de lendcn- 
wervels nagenoeg in dezelfde vlakte, en is ook smaller dan 
in het meuschelijk geraamte. Bij het rund (en de meeste 
overige herkaauwende dieren) vloeijen de doornuilwassen 
der wervels van het heiligbeen tot eenen kam te zamen, 
waardoor zich onder anderen het heiligbeen der runderen 
van dat des paards, waar deze doornuilwassen afgescheiden 
blijven, dadelijk onderscheidt. 
De laatste wervels van den staart hebben geene bogett 
meer ; hunne gedaante is die van de kootjes der vingers 
of van eenen dubbelen kegel, waarvan de toppen even als 
bij een’ zandlooper naar elkander gekeerd zijn. Bij vele, 
vooral bij langslaartige zoogdieren (b, v. Halmaturiis, 
Dasypus, Manis, 3Iyrm<jcophaga, ook bij de Cetacea), 
zijn de meeste staarlvvervels met onderste doornuitwasseo 
voorzien, die de gedaante van eene V vertoonen en tos- 
schen twee wervelligchamen onl.springen. Bij den bever 
(Castor), bij welken ook de dwarse uitsteeksels in defl 
staart zeer groot zijn, overtreffen deze onderste doornuit' 
wassen de bovenste in grootte. 
Iedere rib verbindt zich bij de zoogdieren met haar 
{*) Bij den olifant is daar ter plaatse op den schedel eene holte, 
vele uitspringende beeuplaatjes, waardoor deze band zich steviger kaf 
vasthechten; vergelijk p. camper, Description anat. d’un ElepJiaf‘‘’ 
Oemres II, p. 177, PI. XX, fig. 1, A, B, C, D; PI. XXIV, B, 
20, 3, H. n. 
