852 
ZOOGDIEREN. 
wijs heen zeer lang en ligt naast het eveneens verlengde 
hielbeen, op dezelfde wijs als in den voorarm het spaak- 
been naast de ellepijp. Twee zulke lange, naast elkander 
liggende voclworlelbeenijes komen ook onder de kruipende 
dieren bij het kikvorschengeslacht voor. 
De voorvoet (luelntnrsus) telt gewoonlijk even veel 
bcenljes als er vingers aanwezig zijn. De voorvoet is hij 
de herkaauwende en eenhoevige dieren gelijkvormig aan 
de voorhand fvergel. boven hlz. 827). Bij het geslacht 
Dipits onder de knaagdieren vergroeijen de drie middelste 
voorvoetsbeenderen tot een enkel heen, dat van onderen 
in drie uitsteeksels uitloopt, waarmede zich de drie groole 
vingers verbinden, en hetwelk alzoo naar het hoofdbeen 
van den voetwortel der vogels gelijkt (zie boven hl, S55). 
De vingers van den voet zijn bij de herkaauwende die- 
ren, bij de éénhoevigen en gewoonlijk ook bij de dik- 
huidigen in aantal on vorm met die van de hand over- 
eenkomstig. Hetzelfde is ook het geval hij de meeste 
verscheurende dieren ; evenwel is hij het geslaci.t Folis 
en Canis de duim aan den voet niet ontwikkeld, waarvan 
men slechts een spoor in den voorvoet opmerkt. Bij de 
apen is de duim korter, maar zijn de overige vingers 
langer dan in den menschelijken voet. 
De schedelbeenderen zijn even als bij den menschdoor 
naden verbonden. De benamingen dezer naden zijn uil de 
menschelijke ontleedkunde bekend. De twee wandbeende- 
ren vergroeijen bij sommige verscheurende dieren, bij de 
vleugelhanden, bij het paard, bij de herkaauwende en 
knaagdieren tot een enkel been, zoodal er hier geen pij 1- 
naad aanwezig is. Daarentegen is het voorhoofd bij de 
meeste zoogdieren uit twee, door eenen middennaad ver- 
eenigde beenderen gevormd. Het getal der afzonderlijke 
schedelbeenderen is bij de meeste zoogdieren geringer dan 
bij de kruipende dieren en de visschen. Men kan, even 
als bij de overige gewervelde dieren, drie schedelwervels 
onderscheiden. De eerste of achterste wervel wordt door 
