ZOOGDIKREN. 
857 
benedenwaarts opgcroldo platen, die met vele gaatjes 
doorboord zijn. Bij de verscheurende dieren (zoo als men 
vooral bij Phoca, Lutra enz., zien kan), ook bij vele 
knaagdieren [Lepus, Sciurus, Gastor enz.) bestaan deze 
schelpswijze beentjes uit talrijke holle buisjes, die zich in 
vele fijne takjes verdoelen (^). De traanbeentjes liggen 
aan den buitenrand van het neusuitsleeksel der opper- 
kaaksbeenderen. Zij zijn gewoonlijk sterker ontwikkeld dan 
hij den mensch en brengen meer bij tot vorming van 
den binnenwand der oogholte, daar zij de plaats van het 
*eefbeen vervullen. Ook zijn zij hij de herkaauwende die- 
■■en en bij sommige landelooze dieren (DoyjrpMS, J/j/rwieeo- 
phaga) in de aangezigtsvlakte zeer ontwikkeld, terwijl het 
oeusuitsteeksel der opperkaaksbeenderen niet tot de oog- 
holte opklimt; dit aangezigtsgedeelte heeft bij vele her- 
kaauwende dieren (b. v. bij de herten) eene diepe groeve, 
Waarin smeerkliercn liggen. De bovenkaak wordt vooral 
gevormd door de twee bovenkaaks- en de twee lusschen- 
kaaksbeenderen. Deze tiisschenkaaksbecnderen verschillen 
Van het enkelvoudige tiisschenkaaksbeen der vogels (zie 
hoven, bl. S57, S58) door het gemis van een neusuit- 
steeksel, hetwelk de uitwendige neusopening in twee 
^ijdelingsche gaten verdeelt; de spina msalis i.s hiervan 
f^en spoor. Met de onderste gedeelten, die den voor- 
'and van hel verhemelte vormen, raken de tusschen- 
kaaksbeenderen aan elkander; vele vleugelhandige zoog- 
dieren maken hierop eene uitzondering, waar daar ter 
plaatse eene ledige ruimte overblijft. Zeer dun is de voor- 
‘’and van de lusschenkaaksbeenderen, wanneer de snijtanden 
daar ter plaatse ontbreken, zoo als bij Lemur ; groot en 
®lerk zijn daarentegen de lusschenkaaksbeenderen bij de 
knaagdieren en den olifant. Bij vele soorten van zoogdie- 
ven vergroeijen in oude voorwerpen de lusschenkaaks- (*) 
(*) Vergelijk BAnwoOB’s System der vergt. Anat. u. Physiologie, 
‘‘^’^rseizl voii wiEDEMANS, Borlin 1799, 1=. Tab. I, It, VIII enz. 
