858 
ZOOGUIEUKN, 
beenderen, vooral aan de voorvlakte met de boveiikaaks- 
beenderen ; bij de menschelijke vrucht zijn zij slechts tot 
do vierde maand als afzonderlijke beciipunten aanwezig, 
terwijl na de geboorte niet dan aan het verhemelte sporen 
van oorspronkelijke afscheiding overig blijven. Tot deze 
beenderen behoort het gehemeltesgat (foramen palalinnm 
nnlerius s. incisivum), hetgeen bij de versoheureude, de 
herkaauwende en eenhoevige dieren dubbeld is. De boven- 
kaaksbeenderen zijn meer verlengd dan bij den mensch 
en hebben een breeder neusuitsteeksel. Bij de mieren- 
eters, de schubdieren en de ware walvischachlige dieren 
naderen deze beenderen lot dien buitengewoon langen 
vorm, welken wij vroeger bij de krokodillen opmerkten. 
De jukbeenderen loopen van het opperkaaksbeen naar het 
jukuitsteeksel van het slaapbecn ; bij den luijaard {Brady- 
pus) echter vereenigen zij zich inel dit laatste been niet, en 
onderscheiden zich daarenboven door een lang, plat, langs 
de buitenzijde der onderkaak afdalend en van onderen 
puntig uilloopend uitsteeksel. Bij de overige zoogdieren 
is het jukbeen daarentegen gewoonlijk met beide beenderen 
verbonden ; bij den Hippopotamus, de eenhoevige, her- 
kaauwende en vierhandige dieren is hel ook met een 
opklimmend uitsteeksel aan hel voorhoofdsbeen verbon- 
den j maar alleen bij de apen en bij den mensch verbindt 
het zich tevens met den grooten wiggebeensvl engel, en 
vormt daarmede eenen wand, waardoor de oogholte van de 
slaapgroeve wordt afgesloten, zoodat er alleen eene spleet 
overblijft (fissura spheno-niaxülaris s. orbitalis inferior)^ 
welke gevolgelijk bij de overige zoogdieren niet aanwezig 
is (®). De jukbeenderen schijnen bij Manis en eenig® (*) 
(*) HAllER kon dus te regt zeggen » Bomini major quatn ulli 
stiarum orhitae pars ossea est {Elem. Physiol. V, p. 343), beige®” 
BlDMENBAon verkeerd beeft opgevat, alsof dailer meende, dat de oog 
holte bij den mensch betrekkelijk bel grootste zou zijn. Hundh. 
vergl. Anal. 1824, S. 32. 
