870 
ZOOGDIEKEN. 
nog gedurende eenigen tijd eene schuilplaats, waartoe de 
jongen bij dreigend gevaar of bij vervolging hunne toe- 
vlugl nemen. Onder de buideldieren, welke geen zak heb- 
ben, maar wier tepels tusschen twee huidplooijen liggen, 
dragen sommigen hunne jongen in dat tijdperk van ver- 
dere ontwikkeling op den rug, terwijl de staarten der jon- 
gen om die van bet moederdier gekronkeld zijn {Didetphis 
■murina, dorsigera enz.). 
Het centrale zenuwstelsel der zoogdieren komt hierin 
met dat der vogels overeen, dat de massa van het rugge* 
merg veel geringer is, dan die der hersenen. Ook bij de 
zoogdieren, even als bij de overige gew’ervelde dieren, 
loopt dikwerf een eng kanaal in de lengte midden door 
het roggemerg (^) ; bij anderen nogtans is, gelijk bij den 
menscli, dit kanaal alleen in den toestand van embryo 
aanwezig. Het getal der paren van de riiggemergzenuwen 
verschilt in de onderscheidene soorten, gelijk men uit het 
verschillend getal der wervelen kan opmaken. Terwijl 
het harde vlies, hetwelk het ruggemerg bedekt, zich ver- 
der naar achteren in de wervelkolom uitstrekt dan het 
ruggemerg zelf, doorloopen de laatste riiggemergzenuwen, 
eer zij dit vlies doorboren, eeneii schuinschen weg, en 
ontstaat er een paardenstaart, die bij het ruggemerg der 
overige gewervelde dieren bijkans nimmer aanwezig is, 
Des te meer ontwikkeld is deze inrigting hoe korter het 
ruggemerg is; door een bijzonder kort ruggemerg onder- 
scheiden zich de vledermuizen en de egel, waar het reeds 
vóór den laatsten ruggewervel eindigt. De onderste hals- 
zenuwen vormen met het eerste paar van die van den 
rug eene vlecht voor de voorste ledematen ; bij den oor- 
sprong dier zenuwen vertoont het ruggemerg eene zwelling; 
eene tweede komt lager voor, waar de lenden- en 
heiligbeenszenuwen ontspringen, die de zenuwvlecht voor 
(*) Zie w. sEWEll, Pliilos, Transact. 1809, en daaruit overge- 
nomen in reil’s Arehiv, XII- 1815. S, 119 — 121. 
