ZOOGDIEREN. 
STy 
vleczig, Lestaat uil vele spieren, die door elkatider loo- 
pen en kan alzoo gemakkelijk menigvuldige bewegingen 
volbrengen. Wij kunnen hier gevoegclijk den toestel der 
tongbeenderen beschrijven, waaraan de long met verschei- 
dene spieren bevestigd is. Deze longbcenloestel bestaal uil 
een dwars middelstuk (basis), hetwelk van voren oneffen 
en bol, van achteren meestal uitgehooid is, en gewoonlijk 
uit twee paar zij.stukken, de zoogenoemde hoornen, waar- 
van het achterste paar bij do ratten en sommige andere 
knaagdieren en bij de krnidetende walvischachtigc dieren 
ontbreekt. De voorste hoornen (bij den mensch de kleinste, 
cornun minora) zijn steeds met het slaapbecn door kraak- 
beenderen of banden verbonden. Hier liggen bij de meeste 
zoogdieren twee of drie lange, somtijds ronde, somtijds 
platte beenderen {ossa shjloideu), terwijl bij den mensch 
een zich met het slaapbeeri vereenigend stijlvormig uit- 
steeksel het bovenste gedeelte der verbinding uitmaakt. 
De achterste lioornen {cornun majora) loopen naar ach- 
teren en van elkander af en verbinden zich door banden 
met het schildvormigc kraakbeen van hel strottenhoofd. 
Bij Mycetes {Sitniti svniculus) is hel middelstuk tot eene 
beenige blaas uitgezet; bij hel paard loopt van hel voorste 
gedeelte van den door dit middelstuk gevormden boog 
een .stijlvormig uitsteeksel, hetwelk in den wortel der 
long dringt. Onderscheidene spieren, die van het borst- 
been, het schouderblad, het slaapbecn en de onderkaak 
naar het tongbeen loopen, bewegen hetzelve en daardoor 
Ook de tong. Er loopen drie zenuwen naar de tong. De 
ondertongszenuw {nervus hypoglossus) is beweegzenuw en 
verspreidt zich voornamelijk in de .spieren der long ; de 
nervus glossopharynyeus , welke zenuw de tong met het keels- 
gat gemeen heeft, gaal gedeeltelijk naar het achterste ge- 
deelte der long en zendt takjes naar de daarop liggende 
lepeltjes, waardoor hoofdzakelijk de eigenaardige indruk 
van den smaak schijnt te worden overgebragt ; de gcvoels- 
ïenuw der tong is de nervus lingualis, die uil den derden 
