CL. XTli ïiïAyMiLli. o'ls' 
- . ' V ■ . i ■“ • ' ' i l’ia;' i 'a iisiinw 
er eene afjwkmg Iioven den rozeiistokj de lioornen ^ MQrqpii los en 
vallen eindelijk af. — De wijQes hebben, dqt. vap het yjtge- 
zonderd, geene horens; maar bij oude v^ijfjcs^M’^d^ni ^^.^^o^tijds 
waargenomen, even gelijk wij boven J. .^fiaj^jfjes- 
vogels, als iij zeer oud worden, wel eens den vcderlopji| derijiannqtjea 
nanneraen. Bij gesnedene herten ontwiklceleij^ zich .igepjip l)M;eji^., of 
zoo zij reeds, vóórdat de castratie plaats, had, , ontwikkeld ,.^<Tren, 
vallen zij niet meer af (*). Voor het. overige,, jieeft liet ^v^lleti.der 
horens in koude en gematigde stréken pj> ,lg!paa)ile, . KOOr, ^onder- 
scheidene soorten, verschillende tijden plaat^i in tropischo janden (Zuid- 
Amerika, Oost-Indië) geschiedt het afw,orpeu der tipi;ona-min.dcr,xegel- 
i'.; 'sio ■ oiiern •!'> 
Vergelijk G. sanbifort, Ocer de vorming eii ontwikkeling der 
horens van eogende dieren, in 'hèt hijéondeh ian die dèi^'liéf ten- 
heesten ^ Hfieuwe VerhanA. van de Eersip Sdusse vèn het 'KoninkC. 
tiederl. Instituut II. 1827 met.velfi afhepldingen.' Bl'. i .«iiJ’üi- ' 
Over bet geslacht der herten kan mcfj vcrgeijjkfn 
les oss. }oss. iV, Sième cflit. p. 23 — 68; ^es c«r/s;t;ivaHSj 
DDCHOIAt de ïtitSTUiE, Jotrrhaf <fe /’/iysiyne^^omi 8A, p. ib4— 
284, 1823; hamiitoh smitd in gkiffitb dHimaik(nff'donl*Ióm.V, 
1827. PqCHERAFT, Monograpkie. dps espèjvs du genre Cerf) avea 
8 pl,, Archives du Mus. VI,. 1852, p.:,^5— -492. , De rafeéste soor- 
ten *ijn in de jeugd rosachtig bruin met witte; vlekkeni, «e«e kleur, 
. welke hij Cervtis Axis ERSt. uit Bengalen {apFr. XI, Pl.,;88,'29, 
d/enqy, da df«s. Il. éd. 8°, p. 99— 100, afbeelding -van gedurende 
het geheele leven blijft. ,.;3 , 
Sp. Cervus Alces l., schreb, Sliugth. Tab. 246 A, B, C, D, fltVl. 
univ. d’Hist. nat., Mammif. PI. 11 bis, fig. 2, CDV, fl. 
Mamniif. PI. 87, Cg. If eland, do grootste soort van dit geslacht, 
bijkans gelijk aan het paard; de sta.art zeer kort, hooge poolen ; platte, 
hreede en vingerswijze ingesneden, groote hoornen. Men vindt deze soort 
in .het noorden van beide halfronden, in Ausland, Polen, Zweden en Noor- 
wegen, doch niet ia Lapland : in het , hoOge.NoordÖns^ (hot rendier vangt 
aan, waar de woonplaats van den eland ophondtX— Cer"!»»* furttndus i,, 
Suppl, ,111. PI. 18 b(s, SCHREBER SStfgtk. Tak 248‘€qDy ccv. 
R. ani.„..,Al. til., Mpvimi/. VU 87t,i %. 2; het r-er/dffer:^ de horens, 
welke, vele, taklten qormen, die aan ket einde Hrecd uitkopen, komen 
hij heide geslachten ïooe; zij zijn bij '2 kleiner; deihoevcn Eijn breed 
cn,.Itlatï ,d<V keel, .heeft lange, ucéthangende haren. Het rendier leeft 
'óh verjlord kof, en- vooral, van , hot , rendierenmos (.Z/cAe» ratigi- 
,(*) Van het rendier nogtans zegt LINMaeds, vcastralus guotannis 
^ nUa deponit^^ Spst. nat. I ed. 12. p, 93. Hetzelfde wordt ook door 
‘Osdevali tegen latere tegenspraak verdedigd. 
