Gil XVm SIARSMAIJA. 
931 
nier den vüorrand der daarop vulgende. Bij dojie sooi t vormen de 
vaten der ledematen wondernetten ; vergelijk over tiaar ontleedkundig 
2 ameiislel BADBEMlOff, bcff. X. p. 1C5 — 175, J. r. bieckei, Archio 
f. d. Physiol. V. 1819, S. 1—67. 
Oryeteropus geoffu. st.-uill. Denles incisivi el canini 
7 7 . 
nulü, molares pro aelate divers! numero, aiinosis 
5 — 5 
g- — g , cylindrici, e Itibuiis verlicalibiis facti, corona plana. 
Corpus pilosum. Pedes breve.s, antici telradaclyli, poslici 
penladaclyli, unguibus validis, fossoriis, ungularibus. Au- 
riculae elongatae, acuminalae. Caucia mediocris, crassa, 
pilosa. 
Sp. Oryeteropus cnpeusis ceoffu., Myrmecophn^a afra PAlt., 
Myrmecophaga capeirsis GM., GtiÉliIN loonogr.^ jW immi/. Pl. 35, 
lig. 1; cf, n. F. jiiCEB, A/int, Uiitersucliangen des i'rycteropus ca- 
pensis. Slnltgart 1837 d®. (c. icono reeus. ap. BA) ;■ I I. Tab. I). 
Deze soort, liet aordeurken van Zuid-Afrika, leeft in underaardsche 
liolen en bereikt eenc lengte van 4 voet en daarboven. Er zijn zelfs 
in bet skelet sleebts vier vingers aan de voorpooten, terwijl dat van 
Hlyrniecophctga Juhatfi er vijf vertoont; de halswervels zijn bijzonder 
sterk. (Ook in Abyssinië en in Senegal komen dergelijke dieren voor, 
die men als ondersclieidcne soorten besebouwt. Zie SONDE VA IL Petensk. 
Akad. Ilandl. 1842. p. 236 — 242, DOVEBKOT in COÈB. Revue et 
Magus, de Zool. 1852. p. 581, 582). Vergelijk over bel maaksel 
der tanden van Oryeteropus F. CDVIEIt, des dents des Mamm. 
PI, 82 en OWEN Odontogr. p. 317 — 320, PI. 77, 78. 
Dasypus l. Dentes parvi, distantes, cylindrici, numero 
vario, in ulraque maxillae. Corpus lorica durissima e 
scutis regularibus, plerumque hexagonis, oblectiim, dorso 
zonis intersecto. Auriculae majnscnlae. Pili sparsi inler 
scijia et zonas. Cauda longitudinis variae, scntcllis lecla, 
tuberculata aut nuda. Pedes aut omnes penladaclyli aut 
aniici telradaclyli. 
Al deze dieren (de gordeldicren, Armadillen) leven in Zuid- 
Amerika. Hun skelet ondersclieidt zich door de bijzondere breedte 
der eerste rib,, door goed ontwikkelde sleutelbeenderen en door «ene, 
ook bij de miereneters min of meer aanwezige, tweede uitspringende 
lijn onder de graal van bel rclicuderblad, en eene verlenging 
van 
