990 
CL. XVIL MAMMALIA. 
is 10 tut 15 vot‘1 liiiig; men icgt, dat liet somtijds tot 20 voet 
lengte, bcieikt. De Mallussen leven in Je zee bij de Noordjiool, 
vooral,; bij, ii^iitsbergen en JVgva Zembla en in de Bcringslraat, in 
troepen bijéén ; xij slapen op de ijsschotsen, tervvijl sommigen de 
wacht houden cn bij dreigend gevaar door hun gebrul de anderen 
wekken. De moeders verdedigen hare jongen cn dragen de gekwet- 
sten met r.ich mede. 
liet getal der tanden iiebben wij niet opgegeven, omdat het aan 
groot versehil, naarmate van den leeftijd, onderhevig is. Verg. n, KER- 
sTEtr Capitis Triohechi Rusmari descriplio osteologica. Cum tnh.'i. 
Berolini 182t (volgens de ondetxoekingen van RUDOtpni), WIEGMANN, 
Veter das Getiss des Walrosses, Arehiv f. Naturgesch. 1838. S. 
<190 — -dl3, o. JAEGER ibij. 1814, S, 70 — 75. V'olgens rapp en WiEG- 
, 6 1 — 1 r;. K 
MARN 7.ijn er oorspronkelijk ^ snijtanden, hoektanden, 
kieren, maar de achterste maaltand en al de snijtanden vallen spoe- 
dig uit; de tand, die gewoonlijk als eerste maaltand beschouwd wordt, 
is, volgens RaPP, de onderste hoektand, De groote bovcn-hoektaiiden, 
die 15 of meer duim lang worden en elk somtijds 10 pond wegen, 
xijn bij enkele met de punten naar elkander toegehogen, bij anderen 
naar buiten gekeerd. Prof. K. c. OE fiiemerï meende om deze cn 
andere redenen twee soorten te mogen aannemen. Te regt merkt 
echter SüKDEVAtt aan, dat men naauwclijks twee schedels kan op- 
zoeken, hij welke men gecrie kleine verschillen in de rigting en grootte 
dier slagtanden waarneemt; Aorsberaeltelser JSr 1837 — 1810, p. 111. 
Plialanx II (Pliocina). Denles iocisivi persistentes, ca- 
nini aiit superiores inclusi, niolares 3,,^ 
(i — 6 
5 P aiit =. 
5 — 5 5 — 5 
. 4 uriculae nullae aiit parvae. Mammae dtiae aul qiialnor, 
venlrales, propc unibilicutn silae. 
Do zeehonden (het geslacht Phoca l.) leven in onder- 
scheidene zeeën, en komen ook, althans ten deele, de luon- 
den der rivieren op; zij zijn vooral talrijk in de poolstre- 
ken en ontbreken in de tropische gedeelten van den 
Oceaan. Het maaksel des ligchaams is tot schielijk en 
aanhoudend zwemmen bij uitnemendheid iiigerigt. De 
zeehonden kruipen op het strand en krommen daarbij de 
ruggraat in regt op- en nedergaandc bogleii, welke bewe- 
ging men mot die der spaiirupsen vergeleken heeft. Gaarne 
liggen zij op het strand of op rotsen in de zee, om zich 
in de zon te koesteren. Zij leven van weekdieren, schaal' 
dieren enz., doch vooral van vissollen. Hun geluid is een 
