CL. XVII MAMMALiA. 
991 
gt'blaf, dat minder sterk is dan dat der honden, en liel- 
welk zij vooral des avonds en bij ophanden zijnde weers- 
verandering doen hoeren. Ilon ligebaain is inc€ harde en 
plat op bet lijf liggende haren digt bedekt; de huid scheidt 
eene vette stof af, waardoor de haren nog meer glinsteren 
en het ligchaain des te beter tegen bet water beveiligd is; 
onder de huid ligt eene dikke laag vet over het geheele 
ligcliaara, terwijl d.iarenlegen alle vet in de invvendige deelen 
bijkans geheel ontbreekt. Sommige bijzónderheden van hun 
inwendig zameustel hebben wij reeds boven opgegeven ; daar- 
toe behoort dc lengte van hun darmkanaal (bl, Sól), de groote 
boezem der holader(bl.857; enz. Zij hebben geen sleutelbeen- 
deren, een zeer klein opperarmbeen en dijebeen, vijftien 
ribben, vijf Icndewervels. De hersenen zijn zeer groot. Het 
reukorgaan schijnt bijzonder ontwikkeld te zijn; terwijl 
de onderste schèlpwijze beentjes vele platen hebben en 
eene groote oppervlakte 'aaii het slijmvlies geven. De tong 
is ruw, aan het eind tweepuntig. Lange baardharen, die 
aan de lippen bevestigd zijn, brengen de gevoelsindrukken 
over lol takken van het vijfde paar. Deze knevels zijn 
dik, plat en hebben bij de meeste soorten golfvormigo 
randen, waardopr zij uit knoopen of geledingen schijnen 
te bestaan. (Zie albini ^cetd, UI, lab. VI, fig. fi) ( ). 
De geestvermogens der zeehonden schijnen zeer ontwikkeld 
lo zijn, en zij bezitten veel leerzaamheid (f). liet gezegde 
betreft vooral de gewone soort Pboca vitulina, die het 
meest waargenomen en onderzocht is. 
Vergelijk BtAINVIllB, sur quelques cranes de Phoques, Journal 
de Physique, 1820, Octobre, 'J'otiie XC'. |),286 et suiv.; tv. vtioi.iK, 
Specimen nncitomiro sooloylcTim de Phuois^ specintim de Phoca 
vUulinu. Traj. ad Ulicn. 1822. 8°. c. Tal). ; — ddversot, Pech. 
anat. suT les orgunes du mouvement du Phoque comniun. Mém. 
du Mus. IX. 1822. p. 4!»— 70, p. IC.'i— 109; i. cdvier, de quel- 
ques espèces de Phoques et des qroupes génériques entre les- 
quels elles se paitageiil, Mém. du Mas, XI. 1821, p. 174 214. (*) 
(*) Bij goene door mij onderzochte soort der Otariae licbben echter 
de, in dat geslacht zeer dikke, hoomachtige knevelharen deze golfvor- 
niige randen. 
(t) PLINll I/ist. nat. Lil). IX c. 13. Vergelijk r. cdvier, Observa- 
tiotis eoohgigves sur les facull^s phgsiques et intellectuelles dn 
Phoque cotmtiuii, Ann. du Mus. XVlt. p. 3<7 — 307. 
