CL. Xyil. MAMMAL IA. 
lOOS 
en aan de punt zwartachtig; leeft in zandvlakten van Nubië. Deze 
kleine soort werd door sommigen vroeger als eene Viverra bèschouwd, 
door GEOrFBOï om de lange ooren voor eene soort ^atT' Oioliciius 
gehouden, doch heeft thans hare ware plaats in het geslacht der 
honden wedergevondeii. Vergelijk ook lEDCSABT in OKEN’s fsis 182.5, 
p. 211 sq<j. (Met Olocyon komt dit ^ier alleen door de lange ooren 
overeen; in de tanden wijkt het van de overige hondensoorten niet 
af.) Verwant is Canis famelious, BüPrEtl sool. Atlas Tab. 5 van 
dezelfde streken. 
Canis viverrinus temm., Piyctereutes vtverrinus TEMMiriCK Fauna 
Japon., Mamm. p. 40, ïah. 8; eene kleine soort met korteren, zeer 
dikliarigeu staart, korte ooren; grijs bruin; boven op den kop bleek 
geel; de staart en de poolen zwartachtig. (In de tanden kan ik 
geen verschil vinden, dat op een afzonderlijk geslacht zou henen 
wijzen; het skelet beeft 14 paar ribben en G lendenwervels, terwijl 
de overige hondensoorten 13 paar ribben en 5 lendenwcrvcls be- 
zitten.) 
Canis Lagopus L. (et Canis Isutis GMEt., idiekesi.), sCdreb. 
Siiught. Tab. 93, IHESIDS Nov. Ad, Acad. caes, Pialur. Curios. 
XI, 1823, Tab. 47, p. 375—388; de isatis, pool- of ijsvos ; zeer 
korte, ronde ooren ; de pooten van onderen sterk behaard j des zomers 
grijs of vuil bruin, ’swinlers wit; lengte van kop en- romp 2', 
staart 1'; deze soort leeft in l.apland. Ijsland, Siberië, Kamschatka 
en Noord-Aiiierika. De huid wordt als pelterij gebezigd, vooral die 
eener loodkleurige of blaauwachtig bruine verscheidenheid. 
Canis f'ulpes t. f, BOEF. VII. I'I. 4, sCBREB, Süug/it, Tab. 90, 
GOÊR. foonogr., Mummif. PI. 16, fig. 1; de vos; een weinig groo- 
ter dan de vorige soort; driepuntig toegespitste ooren ; kleur rosachtig 
bruin; gewoonlijk is de punt van den staart wit, somtijds zwart 
[Canis alope.v t.). Deze soort wordt met eenige verscheidenheden 
in bijkans geheel Europa, Noord-.-Vfrika, Noord-Azic en \oord-Amerika 
{Canis fulvus UESMAR.) aangetroflën. liet is een voorzigtig, holen 
gravend nachtdier, door deszelfs listen een der boofdpersonen van de 
fabelgedichten van ouderen en nieuweren tijd. 
De sterk riekende afscheiding boven den grond van den staart (in 
eene klier, welke de jagers in Duilschland Viole noemen (*) kan 
als kenmerk der vossen thans niet meer van groot gewigt gerekend 
worden, nadat retzibs ook bij den wolf daar ter plaatse hnidklieren 
aanlrof. Zie MüLtER’s Archto 1849, S. 429. 
b) Lupus. Pupilla rolundala. Cauda breviuscula, pilis brevibus 
vestita. 
(') G. F. B. AD3 DEM WISCKEII, Handbuch für Jager. 2‘« Auflage. 
Ecipzig 1822. III. -S. 05, 66, 70. 
