INLEIDIING. 
luigzcnuwcii. Behalve deze draden vindt men hol- 
Icljes met kernen ; deze komen in de zenuwknoopen 
cn in de grijze zelfstandigheid der hersenen cn van 
het ruggemerg voor. Zij zijn zeer ongclijk in ge- 
daante en grootte, meest van Va» tot Vso millim. 
V» Jlet hoornweefsel {tela cornea). De deelen, die uit 
dit weefsel bestaan, bezitten geene bloedvaten noch 
zenuwen. De opperhuid, de nagels, haren, vederen, 
hoorns en schubben behooren hiertoe. Zij liggen 
aan de oppervlakte des ligchaams, terwijl een aan 
de opperhuid gelijkvormig bekleedsel {epühelium) de 
binnenste oppervlakte der slijmvliezen (van de maag 
b. V.), cn ook die van inwendige geslolenc holten en 
zakken en die der vaten, bedekt (zie boven, III vaat- 
wcefsel). De opperhuid beslaat uit mikroskopische 
platte cellen, die als een plaveisel aaneengevoegd 
zijn en elk eene kern bevallen. Water doet de op- 
perhuid opzwellen, koken verandert baar niet; zij 
wordt door geconcentreerd zwavelzuur allengs cn 
door loogzouten ligtelijk opgelost. De uit hoornslof 
bestaande schubben, nagels enz. worden op eenen 
vaalrijkcn bodem (jnaYWa:) bij lagen afgescheiden. liet 
cpithelium is gedeeltelijk, even als de opperhuid, uit 
platte cellen gevormd ; op andere plaatsen zijn deze 
cellen cilinder- of kegelvormig en staan als vezels 
reglstandig naast elkander. Op vele plaatsen (b. v. 
in de neusholten, in de ademhalingswerkluigen der 
zoogdieren, vogels en kruipende dieren, op de kieu- 
wen der Iweeschalige weekdieren) dragen dergelijke 
kegelvormige cellen trilharen, welker beweging door 
vroegere waarnemers reeds op de oppervlakte van 
het ligchaambij vele lagere dieren was waargenomen, 
niaar eerst voor eenige jaren als een zeer, algemeen 
verschijnsel in het dierenrijk door pükkinje en valen 
Tix nader is bekend geworden (vergelijk boven hl. 8.). 
^'I- Hel kmalcheenig weefsel (tela cnrtilnginea) is half 
