1G 
INLEIDING. 
lioorscliijiiciul, veerkrachtig en gcnioenlijk van ccne 
blaauw wille kleur. Het hictll hij tic doorsnede 
eenc zeer gladde oppervlak Ic aan, en scliijnl opper- 
vlakkig uit eene gelijkvormige, digte zelfstandigheid 
Ic beslaan. Onder het mikroskoop ontdekt men in 
ccne heldere doorschijnende hoofdmassa kleine kor- 
rclige, ronde of eironde ligchaampjes. De lijm, die men 
door koken uit de kraakbeenderen verkrijgt, ver- 
schilt in eenige opzigten van die der beenderen en 
wordt door jiülleb, die op dit verschil het eerst op- 
merkzaam heeft gemaakt, chondrine (krctalcbcenlijm) 
genoemd. Dezelfde lijm verkrijgt men ook uit het hoorn- 
vlies [cornea) van het oog, hetwelk uit vele dunne lagen 
of platen bestaat, die door vezels, welke elkander 
in allerlei rigtingen doorkruisen, gevormd zijn. Som- 
mige kraakbeenderen van eene gele kleur, zeer buig- 
zaam en veerkrachtig, bevatten vele vezels (vezelach- 
fige kraakbeenderen, cartilagines fibrosae) ; tot deze 
afdccling behoort b. v. het kraakbeen van het uit- 
wendig oor bij den mensch en de zoogdieren. De 
kraakbeenderen bevallen “/, van hun gewigt aan wa- 
ter. In de asch vindt men koolstofzure soda, zwa- 
velzure soda en koolstofzuren kalk als de hoofdbe- 
slanddeelen. Hiertoe behoort ook ; 
Het beenigweefsel (fe/a ossea). liet weefsel der 
beenderen is hard en ondoorschijnend en van een 
bladvormig zamenstel. De hoofdbestanddeclen zijn 
kraakbeen, hetgeen bij koken geheel in gelei of ge- 
wone lijm overgaat, en beenderaarde, waarvan de 
hoeveelheid met den ouderdom toeneemt. Deze be- 
staat groolendeels uit phosphorzuren kalk, welke eene 
groote verwantschap met de kleurstof der meekrap 
heeft, vanwaar de beenderen bij dieren, welke met 
die plant gevoederd zijn, rood geverwd worden. 
Door zuren (b, v. verdund zoutzuur) kan men de 
beenderen van kalkaarde bevrijden. Het kraakbeen, 
