INLEIDING. 
17 
dat men alsdan verkrijgt, heeft in het algemeen de 
structuur der blijvende kraakbeenderen; beenderen 
komen ook in het eerste tijdperk des levens 
met kraakbeenderen overeen; en vóór de been- 
wording (d. i, vóór de verharding der beenderen 
door phosphorzuren kalk) is de lijm, die zij bevatten, 
eveneens cliondrine, welke door aluin, door azijn- 
zuur, door zwavelzure aluinaarde geprcccipileerd wordt. 
In de beenderen ontdekt men kleine, in elkander 
zich openende mergkanalen van 7»3 tot 7ii millim., 
die met de mcrgholtc of de celachtige ruimten, 
welke in het midden der beenderen aanwezig zijn, 
zaïnenhangen en aan de beenderen een gestreept 
of vezelig aanzien geven, hetgeen men reeds met 
bet bloote oog onderscheidt. Deze kanalen zijn 
door vele lagen omgeven, welke ingesloten liggen 
tusschen de andere lagen of platen, die in de rig- 
ting der vlakte bij de platte beenderen, en kring- 
vormig om de inwendige mergholte bij de lange 
beenderen loopen.' Deze mergkanalen bevatten vet 
en kleine bloedvaten. Tiisschen deze lagen liggen 
mikroskopisch kleine, ovale ligchaampjes, die met 
de kraakbeenligchaampjes overeenkomen en van welke 
zeer fijne, gedeeltelijk in takken verdeelde buisjes 
uitloopen. Deze deelen worden na behandeling met 
zuren , geheel doorschijnend , en derzelver korrelige in- 
houd is gevolgelijk beenderaarde. 
Het spierweefsel (tela muscularis). De spieren be- 
staan uit bundels van vezels; de primitive bundels, 
uit eenige honderden van vezels bestaande, zijn door 
verbindingsweefsel (cellenweefsel) tot groolere bun- 
dels, deze weder tot nog grootere verbonden. Het 
spierweefsel behoort tot de eiwitachtigc ligchamen: 
spiervleesch wordt door koken hard ; vleeschnat 
wordt, verkoeld, geleiachtig door de lijm, waarin 
bet cellenweefsel door koken verandert. Door uit- 
