18 
LALEIDIING. 
persen van iijngehakt vleesch verkrijgt men cene 
roode zure vloeistof, die eiwit, bloedrood, melkzuur, 
zouten en osmazomc bevat. De roode kleur der 
spieren (bij de door longen ademende dieren) wordt 
door den invloed der lucht verhoogd; sommigen 
schrijven haar alleen aan het bloed toe. Zij is geen 
algemeen kenmerk van dit weefsel ; bij de visschen 
is het vleesch wit ; de spieren van vele gelede dieren 
zijn bruinachtig geel of bleekrood gekleurd. Men moet 
Iweederlei soort van spieren onderseheiden. Er zijn 
spieren met knoopvormig maaksel der primitive ve- 
zels en fijne dwarsstrepen der primitive bundels. 
Zoodanig is het maaksel der spieren van de wille- 
keurige beweging bij de gewervelde en gelede die- 
ren en van de spiervezels van het hart. Deze vezels 
zijn zeer dun, 'hm millim. en nog minder, en be- 
hooren onder do fijnste deelen van het dierlijk za- 
menstel. Andere spieren bestaan uit dikkere vezels, 
Vieo tot ‘lie» millim., welke niet geleed of geknoopt 
zijn en die aan den primitiven bundel der vorigen be- 
antwoorden. Hier ziet men dus geene dwarsstre- 
pen. Hiertoe behooren de spiervezels, die in het 
darmkanaal voorkomen ; ook de roode vezels in de 
spiermaag der vogels. Gewoonlijk evenwel zijn deze 
spieren van het organische leven van cene bleeke, 
eenigzins gele kleur. Het spierweefsel heeft de 
eigenschap van zich op de aanwending van prikkels 
in de rigting der vezels te verkorten. Deze prik- 
kelbaarheid [irritabilitas) is eene eigenschap van het 
leven en onderscheidt zich van de veerkrachtige za- 
mentrekking, welke andere doelen des ligchaams 
ook na den dood behouden. 
VIII. Veerkrachiiij tveefsel {tela elastica). Dit weefsel heeft 
veel overeenkomst met het verbindingsweefsel, en 
houdt als het ware het midden lusschen dit en het 
spierweefsel. De vezels zijn ongelijk van dikte (van 
