INLEIDING. 
25 
Eülleljes, helgeel! ook reeds vroeger beweerd was, slcchls 
een gezigtsbedrog waren loc Ie schrijven. Elk, die rnel 
uitmuntende mikroskopen van den tegenwoordigen lijd 
weefsels onderzoekt, zal zich gemakkelijk overtuigen, 
zoodanige deelen als laatste elementen der organische 
•lierlijke slof geenszins aanwezig zijn. 
Het vraagstuk heeft in de laatste jaren eene geheel an- 
dere rigling verkregen, sedert men bij de nasporing van 
de weefsels op hunnen eersten toestand en verdere ont- 
wikkeling heeft gelet. Dat de weefsels uit verschillende 
elementaire deelen bestaan ; vezels, korrels, cellen, is uit 
l'et boven medegedeelde blijkbaar ; maar eene andere vraag 
•S) of deze deelen niet oorspronkelijk uit eenen algeineenen 
Srondvorm ontstonden, waarvan zij verdere ontwikkelingen 
wijzigingen zijn. Veel was door verspreide waarnemin- 
gen reeds voorbereid ; maar aan schwann komt de verdien- 
«le toe het oorspronkelijk celachtig maaksel der verschil- 
lende weefsels en tevens de groote gelijkheid lusschen hel 
“eikroskopisch zamenslcl van planten en dieren, waarvan 
•■eeds DUTBOCiiET en uaspail een algemeen inzigt hadden, te 
liebben aangetoond (^). Ons bestek gedoogt niet, dat wij 
zijne beschouwingen, waaraan men ook den naain 
theorie der cellen gegeven heeft, in haren gehee- 
1®Q zamenhang voordragen. Kortelijk slechts willen wij er 
'lö hoofdtrekken van opgeven, met inachtneming der wij- 
zigingen, welke deze theorie volgens latere onderzoekingen 
schijnt te moeten ondergaan. 
De eerste grondbeginsels der bewerktuigde wezens zijn 
‘tellen. Zij ontstaan in eene vormlooze stof (cytoblastema, 
*1® kiemstof der cellen) ; hetgeen later van deze stof ove- 
*''§ blijft kan men als tusschencellige zelfstandigheid {sub- 
(*1 MiJtroshopische XJntersuchwngen üher die Uebereinstimmung 
rit der Struktur und dem WascJithum der ïhiere und PJlansien-, 
'‘‘In Dr. in. senwANK. Bcrlin 1839. 8°. 
