INLEIDING. 
den. Nog andere weefsels, eindelijk, verloonen als ele- 
‘ïientaire deelen plaatjes, zonder holte, die veelligt vroe- 
ger bestaan heeft. Deze voegen zich of in eene vlakte 
«aast elkander te zamen, of zij rangschikken zich in de 
^e«gte aan elkander, zoo als in de vezels van de organische 
®pieren en van het verbindingsweefsel. Andere vezels kan 
•ïien volgens iienle als zamengestelde cellen beschouwen, 
d- i. als zoodanige, waarde kern oorspronkelijk zelve eene 
was, die door een’ later gevormden wand of scheede 
^erd ingesloten. De spieren bestaan volgens scbwakn in 
den beginne uit cellen met kernen, die zich in eene rij 
aaneen voegen; de kernen hechten zich aan den wand, en 
*^‘naen de buis (den primitiven bundel) ontstaan de eigen- 
lijke primitive vezels. Volgens valentin en hesle daaren- 
l®8en leggen zich de primitive vezels rondom de cellenrij, 
die het midden der primitive bundels inneemt, en het 
’dlwendig hulsel dezer bundels is eene later ontstane 
scheede. Doch deze en andere uiteenloopende meeningen 
l^Unnen wij hier niet nader ontwikkelen. 
Is eenmaal de hoofdwaarheid dezer door sohwann geves- 
l'gde leer aangenomen, dat cellen de oorspronkelijke vor- 
«len der dierlijke en plantaardige weefsels zijn, dan is het 
ondergeschikt belang, of men deze of gene beschou- 
bij bijzondere weefsels aanneemt, en men kan zich 
bij deelen, die uit platen bestaan, waarin wand en 
liolie niet gescheiden zijn, de wording ook dus voorstellen, 
^at de cellen zich uit het vormlooze cytoblastemn niet 
Volkomen gevormd hebben en reeds met elkander veree- 
^'gden, vóór dat zij eene holte bezaten (*). 
Wij moeten hier nog een woord bijvoegen over de bloed- 
I^olleijes, Het zijn platte, met de kleurstof des bloeds 
gevulde blaasjes, die bij zoogdieren eenen ronden, bij de 
'^ogels, kruipende dieren en de meeste visschen eenen eironden 
^«atrek hebben. Bij den mensch is de middellijn om- 
I') llEKiE, Allg. Anat. S. 188, 189. 
