44 
INLEIDING. 
al deze verdeelingen en de wijzigingen, die men daarii? 
heeft gemaakt, ontvouwen wilden. Voor ons doel zij 
het genoeg op te merken, dat men thans niet meer 
uitsluitend op één orgaan of stelsel van organen let, maar 
op de geheele bewerktuiging de verdeeling traeht te ves' 
tigen. Wij zullen in onze verdere behandeling met eenige 
wijzigingen, de laatste verdeeling van cüvieb volgen, maar 
eene tegenovergestelde volgorde aannemen ; en, terwijl 
hij van den mensch tot de onvolmaaktere dieren af- 
daalt, integendeel, op het voorbeeld van lamabck en an- 
deren, met de minst volkomene dieren aan vangen en 
langzaam lot de meer zamengestelde opklimmen, en zoo 
met den mensch besluiten. Deze weg is vooral voor phy- 
siologie verkieslijker. Om de pliysiologische waarde van 
een orgaan te kennen, moet men zijn trapswijs ontstaan 
navoi'schen. 
CoviEB heeft in zijne laatste werken eene algemeene 
verdeeling van het dierenrijk gevolgd, welke de plaats der 
twee groote hoofdklassen van gewervelde en ongewerveldff 
dieren vervangen moest (^). Hij doorzag namelijk, dat de 
afdeeling der ongewervelde dieren slechts ontkennende ken- 
merken had ; deze dieren verschillen dermate van elkan- 
der, dat men, om iets bepaalds van hunne bewerktui- 
ging te zeggen, dadelijk van weekdieren, insekten of zoo- 
pliyten in ’t bijzonder moet spreken. Hij stelde dus voor 
de afdeeling der ongewervelde dieren drie anderen in de 
plaats, en verdeelde het geheele dierenrijk in vier groote 
groepen, welker kenmerken wij hier laten volgen. 
I, Gewervelde dieren {Animalia verlebrata). De cen- 
trale deelen van het zenuwstelsel, het ruggemerg en 
de hersenen, liggen bij deze dieren aan de rugzijde 
(») Sur un nouveau rapprochement è établir entre les classes 
qui composent Ie Règne animal; Ami. du Museum XIX, 1812, p- 
73—84. Vervolgens in zijn klassiek werk, getiteld: Le Règne ani' 
mal distribué d’après son organisation, IV vol. 8°. Paris 1817, en 
tweede uitgave (V vol. Paris 1829, 1830). 
