KLASSE DER INGEWANDSWORMEN. 109 
staat even als dat der gordiaceën, uit een’ met ganglia voor- 
zienen ring om de keel en uit een’ aars-knoop, welke aan 
den rug en den buik door eene, bier evenzeer knoopvormige 
zenuwstreng onderling te zamenbangen. De middelen en wegen, 
door welke zelfs de meest geraeene dezer parasieten in bet 
ligcliaara van andere dieren geraken, zijn ons nog genoegzaam 
onbekend *). Dat hier bij plaatsverwisselingen, zoowel langs 
actieven als passieven weg, voorkomen, kan niet wel betwijfeld 
worden. Het eerste (de actieve verplaatsing) wordt door het vrij 
menigvuldig waarnemen van kleine, pas aangespoelde ronde 
wormen (zoogenaamde Füariae) in het bloed van hoogere en 
lagere gewervelde dieren, en doorliet, bij den jeugdtoestand van 
onze wormen niet zelden aanwezig zijn van eenen speervorraigen 
boortoestel aan het voorste ligchaams-uiteinde bewezen ; het 
laatste (de passieve overbrenging) volgt daaruit, dat omhulde en 
geslachtlooze, overigens meer of minder ontwikkelde dieren uit 
deze groep soms onder omstandigheden waargenomen worden, 
die te opmerkelijk aan de ingehulde Cestoidea en Trematoda 
herinneren, dan dat men in deze gevallen aan geene gelfflc- 
heid van lotgevallen zoude denken f). 
Tot deze laatste wormen behoort o. a. ook de door onzen 
schrijver (bladz. 220) vermelde Filaria piscimn, welke in de 
lever van vele zeevisschen aangetroffen wordt, en waarschijn- 
lijk in het darmkanaal der zeehonden, watervogels of roofdie- 
ren tot volkomen ontwikkeling komt, en verder de, op dezelfde 
plaats genoemde Trichiiia spiraHs, die voornamelijk door 
haar voorkomen in de spierbundels van den raensob belang- 
rijk is. (Men vergel. over Triohina spiralis onder de nieuwere 
schrijvers luschk-Y in bet Zeitschr. f. wiss. Zool. III. S. 
69). Wij zijn volkomen onbekend met den volwassen toestand 
van Trichina, want de meening, dat dezelve zich tot eene 
(*) Door de proeven van ekcolani en vella (Oompt, rènd. 1854 , 
p. 779) is de oplossing van deze vraag niet veel verder gekomen, 
(f) De eijeren van Ascaris luinbricoïdes ontwikkelen zich (volgens 
de mij verpligtend medegedeelde waarnemingen van Prof. eichter) 
eerst, nadat zij maanden lang ih water gelegen hebben. Zij komen 
echter nooit in vrijheid uit; even als bij de Cestoïdea geschiedt zulks 
pas na de verplaatsing in den darm van een levend dier (welligt 
reeds dadelijk in die van den menscli ?) 
