SCHAALDIEREN. 
690 
Hij Squilln is de maag klein, spierachtig, driekaiilig, in haar 
«•chterste of pylorischc gedeelte inwendig met hoornachlige, 
puntige landjes gewapend. Bij de lienpootige scliaaldieren 
gaat de slokdarm bijkans regtstandig naar boven. De maag 
is ruim en in baareerste gedeelte geheel vliezig. Het boven- 
ste en achterste of pylorische gedeelte der maag wordt door 
harde deelen ondersteund en blijft daardoor, ook in den 
ledigen toestand, uitgespannen. Aan deze harde deelen 
zijn inwendig tanden gehecht, door welker behulp de 
spijzen vermalen worden. Daarenboven is het epitheliuin 
der maag met talrijke, voor het bloote oog meerendeels 
onzigtbare verlengsels of kleurlooze haren, welker spitsen 
naar achteren gerigt zijn, bedekt (^). Aan deze maag zijn 
onderscheidene spieren, welke aan de binnenzijde van den 
cephalothorax ontspringen, ingeplant, die ook op de be- 
weging van de gemelde tanden werken kunnen. Deze 
spieren zijn builen twijfel aan den wil onderworpen en 
wij hebben hier gevolgelijk het zeldzaam voorbeeld eens 
orgaans van het plantaardige leven, dat door spieren van 
het dierlijke leven bewogen wordt. Bij sommige lien- 
pootige schaaldieren vindt men een of meer blinde aan- 
hangsels aan het darmkanaal, welke waarschijnlijk afschei- 
dingswerktuigen zijn (-[■). Er zijn sommige soorten, waar 
twee dergelijke blinde buizen digt bij den ondersten rnaag- 
mond in den darm uitkomen, terwijl lager aan den darm 
eene ongepaarde derde buis is aangehecht. De laatste onge- 
paarde buis komt echter bij de meeslen alleen voor. 
(•) Vooral aan het achterste gedeelte der maag, achter en onder 
de gemelde tanden, kan men deze haren reeds met het hlootc oog 
onderscheiden. De maag \an den kreeft is dikwerf heschreven en afge- 
deeld. Wij vergenoegen ons met hier slechts tot de nieuwste onderzoe- 
kingen, die van F. oesteriek, te verwijzen, in wüllER’s Archiv 1840. 
S. 387—441. Taf. XH. 
(t) Zie DDVERNOT in de tweede uitgave van cdvier Lee. d’Anat, 
•^omp. V, p. 228, 229. Voor zoo ver ze digt hij den pylorus inmon- 
den, kan men welligt deze blinde aanhangsels met het pancreas ver- 
Sclijkcn; doch gewoonlijk zijn zij meer naar achlcicii iiigepiaiil. 
