SGHAALDlEREiN. '15 
zaïne hardheid bekomen heeft, waartoe slechts weinige 
dagen noodig zijn. 
Met de schaal wordt bij de kreeften en krabben ook 
de inwendige huid of het epitlwliuni der maag vernieuwd. 
Als er een nieuwe binnenste maagrok gevormd is, wordt de 
Oude afgesloten en lost zich dan in de maagholte op. Men 
heeft gemeend, dat twee ronde, kalkachtige platen, die 
aan weerszijden van de maag gelegen zijn en welke men 
kreeftsoogen (oculi s. tapides cancrorum) noemt, de slof 
opleverden, waaruit de nieuwe schaal hare hardheid be- 
komt. Deze steentjes worden met den ouden maagrok afge- 
worpen, uit hunne kapsels bevrijd en komen alzoo in de maag- 
holte, waar zij zich verbrokkelen en gedeeltelijk oplossen. 
Het is alzoo mogclijk, dat de kalkslof, in het bloed op- 
genomen, lot afscheiding van de harde schaal dienstbaar 
Wordt (v. BAEn). Groot kan echter het aandeel, hetgeen 
de kreeftsoogen op die afscheiding hebben, niet zijn, als 
wij derzelver gewigt met dat der kalkachtige stof in de 
schaal vergelijken. Gedurende den lijd, dat de schaal nog 
in hardheid toeneemt, worden er geene nieuwe kreefts- 
oogen voortgebragt; maar eerst nadat de schaal hare hoogste 
hardheid verkregen beeft, wordt er weder kalkstof aan 
de wanden der maag afgescheiden ; er ontstaan weder 
nieuwe kreeftsoogen. Het ontstaan der kreeftsoogen schijnt 
dus eene plaatsvervangende afscheiding te zijn ; eene afschei- 
ding van zulke bestanddeelen des bloeds, die, te veel opge 
hoopt, voor het organismus schadelijk zouden worden, even 
gelijk de afscheiding der urine b.v., doch met dit onder- 
scheid, dat de kalkachtige stof niet korten lijd, nadat zij 
's afgescheiden, geloosd wordt, maar gedurende eenen ge- 
ruimen lijd bij voortduring zich blijft ophoopen (*}. 
(*) Ueeds in cle eerste uitgave van dit Handboek tiad ik m de hoofd- 
taak dezelfde meening over het nut der afscheiding van de kreeftsoogen 
voorgedragen 1, hl. 410. Vergelijk over dit onderwerp v. BAER, Veber 
die sogenminte Erneuerung des Magens der Krebse u. s. w. in 
MiiUER's Arrhiv 1831. S. 510—523 en BDlK’s scheikundige ouder. 
