KLASSE DEE STEKELHUIDIGEN. 
59 
tot eene genaeenschappelijlce afdeeling, die der // Straaldie- 
ren”, vereetiigd werden. 
Het nieuwe, dat wij over de Echinodermata weten, heb- 
ben wij, op weinige zaken na, uitsluitend aan de onver- 
moeide onderzoekingen van den grooten Anatoom j. mül- 
i.ER te danken, die zijne belangrijke waarnemingen over 
deze dieren, in een aantal Monograpbiën heeft zamengevat 
{Abhandl. der künigl. preuss. Akademie der Wissenscli. van 
het jaar 1846 af aan), welke voortdurend een schitterend 
gedenkteeken zullen blijven van Duitsche volharding en 
Duitschen onderzoekingsgeest. 
Over de morphologie en anatomie der Echimdermata noe- 
men wij hier in de eerste plaats: J. Mülleu, über den Bau 
der Echhiodermen, Eerlin 1854, en zijne anatomische studiën 
über Echinodermen, Archiv f. Anat. u. Phys. 1850, S. 117, 
en het vervolg, 1. 1. S, 255. 
Wanneer wij de Sipunculacea van de Echinodermata af- 
zonderen, laten zich deze dieren even scherp als duidelijk 
kenmerken en van alle overige vormen onderscheiden. De 
typus der Echinodermata ligt dan niet zoo zeer — ■ de hoogst 
belangrijke bijzonderheden in de ontwikkelingsgeschiedenis 
daargelaten — in bet straalvormige ligchaain en de meerder 
of minder volkomen verkalking van het perisoom, maar voor- 
namelijk in het aanwezig zijn van een stelsel van holle aan- 
hangsels, welke tot voortbeweging, tot aanvatten van voedsel 
enz. dienen, en den uaam van ambulacrale aanhangsels dragen. 
Deze deelen kenmerken zich daardoor, dat zij met 
een bijzonderen binnen in den kop gelegen vaattoestel 
zaraenhangen, en vandaar uit met vocht gevuld kunnen 
Worden. Eeeds aan de oudere anatomen was deze vaattoe- 
stel, het zoogenaamde n watervaatstelsel” bekend (vergelijk 
Van dek hoeven, bladz. 152), maar het is aan j. müleek 
hetCeerst gelukt, het bestaan daarvan boven allen twijfel 
te verheften, en de inrigting in alle bijzonderheden ken- 
baar te maken. Het centrale deel van dit vaatstelsel, welk 
werkelijk, gelijk ïiedbman reeds meende, van het bloed- 
