23 
Bij de niet volmaakt gekleurde voorwerpen trekt het grijs min of meer naar het purperachtig hrume. 
Deze Toerako werd in de Provincie Schoa in Abyssinie ontdekt. Volgens den Lieutenant Bürtoiv, zie Horsfield, A 
Catalogue, Birds, deel 2, bldz, 605, wordt hij m sommige streken van Somah Gohiyan, in andere Fat genoemd, terwijl hem de 
Arabieren dezer streken den naam van Rakatua geven en als eene soort van papegaai beschouwen. Hij laat zijn luide stem 
dikwijls hooren, en stelt, wanneer hij vervolgd wordt, al de listen der eksters in het werk, om het gevaar te ontkomen. Hij 
houdt zich gaarne op digte hoornen aan afgronden op. 
3. De laatste afdeeling bevat twee soorten, gekenschetst doordat elke harer slagpennen van de eerste 
orde van eenen langen witten hand voorzien is, en zij, in plaats van eene kuif, de nekvederen verlengd, zeer smal 
en lansvormig hebben. Haar snavel is geheel geel, en de vleugels zijn, naar evenredigheid en in verhouding tot 
den staart, langer dan bij al de overige Toerako’s. Deze beide soorten zijn de volgenden. 
16. MUSOPHAGA (SCHIZORRHIS) AFRICANA. 
PIAAT 16. 
Phasianus africanus. Latham, Index ornithologicus , bldz. 625, 8. — Le Touraco musophaga, Levaillaat, les 
Touracos^ bldz. 37, plaat 20. — Musophaga variegata, Vieillot, Encyclopédie^ bldz. 1296; Galerie^ plaat 48. — Chizaerhis 
variegata, Wagler, Systema avium, n^. 2; Swaiasoa, Birds of Western Africa, deel 1, bldz. 233, plaat 20. — Schizhoris 
africanus, Boaaparte, Conspectus, deel 1, bldz. 88. 
Gemakkelijk te herkennen aan de bruinzwarte, smalle overlangsche streep, waarvan elke der kleine vederen voorzien is. 
Zeer na verwant aan Musophaga zonura, ook door haren geheel gelen bek, maar terstond te onderscheiden door het opge- 
geven hoofdkenmerk, door hare mindere grootte, en het gebrek van eenen grooten witten hand over de staartpennen. 
Geheele lengte 0,46. — Vleugel 0,234. — Staart 0,235. — Voetwortel 0,033. — Bek 0,025. — Hoogte van den bek 0,015. 
Bek citroengeel. Poolen vuil geelachtig graauw. Bovenkop zwartbruin. De zeer smalle, verlengde vederen van het 
achterhoofd en den achterhals langs de schacht bruin, aan de randen met eenen witachtigen zoom. Keel, krop en wangen tot 
op het voorhoofd, roestkleurig purperbruin. Overige vederen van den hals, die van den rug en de dekvederen der vleugels grijs 
in het purperbruine trekkend, langs de schacht met eene donkerbruine streep. Bovendekvederen van den staart en de binnenste 
slagpennen grijs, sterk in het bruine trekkend. Borst, buik, schenkels en de onder dekvetler en van den staart en de vleugels 
witachtig, maar elke veder met eene donkerbruine schachtstreep. Staartpennen grijsbruin, op het laatste tierde der pennen 
allengs in het bruinzwarte overgaande. Laatstgenoemde kleur bedekt de geheele onderzijde van tle staartpennen, en speelt hier 
eenigzins in het staalblaauwe. Slagpennen, behalve de vier laatsten der tweede orde, bruinzwart, met groen- en blaauwachtigen 
weerschijn. De groote slagpennen, aan de büinenvlag, van den wortel tot over de helft harer lengte, wit. 
Levaillaat zegt van dezen vogel, dat hij, volgens het zeggen van de Heeren Jeoffroy de Villeaeuve, Blaachot en de 
Boüfflers, die vele voorwerpen er van uit Senegambie naar Parijs bragten, in deze streek buitengewoon gemeen is, en groote 
verwoestingen aanrigt in de Bananen-plantsoenen. Aan de Goudkust schijnt hij slechts zelden voor te komen; de Heer Pel ten 
minste merkte, gedurende zijn veeljarig verblijf in deze streek, slechts een voorwerp daarvan op, hetwelk hij bij het fort Oranje te 
