20 
bleuatre. Le mMe et la femelle couvent tour a tour, et les jeunes suivent longtemps Ie père et la mère. Les Touracos sont 
sédentaires dans le sud de rAMque, et passent l’année entière dans les mêmes cantoiis. On n’en ti’ouve point sur la cote Ouest, 
paree qu’il n’y a point de forêts de ce cóté, du moins dans toute la partie qne j’ai parcourue. Les ailes des Touracos sont 
petites, faibles et très-bombées; aussi ces oiseaux volent ils lourdemeiit, batteiit beaucoup des ailes et ne font pas de grands trajets, 
d’autant plus qu’étant très-pesants ils sont naturellement loui’ds dans faction du vol; en revanche ils sont d’une agilité surprenante 
a sauter de branche en branche et a parcoui’ü’ toutes celles des plus gros arbres, sans pour cela déployer leurs ailes.” 
A. De tweede ondergroep der edele Toerako’s behelst slechts eene, en wel 
verreweg de grootste soort van het geheele geslacht. Zij is vooral gekenschetst doordat 
hare slagpennen, in plaats van rood te zijn, de kleur der overige deelen van den 
vleugel hebben. Dit is 
12. MUSOPHAGA GIGANTEA. 
P I A A T 12. 
ViEiLLOT, Encyclopédie, hldz. 1205. — Musophaga cristata, Vieillot, Analyse, bldz, 68. — Le Touraco géant, 
Levaillaat, les Touracos, plaat 19. — Chizaerhis gigantea, Wagler, Systema avium,bladS,n^. 1. — Turacus giganteus. 
Bonaparte, Conspectus, deel 1, bldz. 87. 
Onder alle soorten van Toerako’s dadelijk te herkennen aan hare grootte, het gemis van rood aan de vleugels, en 
hare kleuren. 
Geheele lengte 0,68. — Vleugel 0,32. — Staart 0,37. — Kuif 0,055. — Voetwortel 0,056. — Snavel 0,04. — Hoogte van 
den snavel 0,023. 
Bek hoog, van boven sterk gewelfd en scherp toeloopend: hooggeel, maar voor de neusgaten licht rood. IVcusgaten 
geheel vrij, zonder neusvederen, aan het einde der voorhelft van den snavel liggend. Een groote naakte oogkring, licht geelbruin 
van kleur. Iris van het oog bloedrood. Schilden der pooten loodklcm’ig zwart; de overige deelen lïaauw zwartachtig okergeel. 
De geheele bovenkop van eene kuif voorzien, die uit breede, slechts aan het einde flaauw afgeronde vederen gevormd is. 
Kuif en achterhoofd blaauwachtig zwart. Het voorgedeelte van wangen en kin witachtig. De geheele hals en krop, tle 
rug, de bovenzijde der vleugels, de middelste en kleine dekvederen aan de onderzijde der vleugels, even als de boven-dekvederen 
van den staart, grijsachtig groen, welke tint echter, tegen het licht gezien, als een fraai grijsachtig blaauw zich vertoont. Deze tint 
strekt zich ook een weinig uit boven de oogen, op de teugels en de zijden van het voorhoofd, en zij vormt buitendien de hoofd- 
kleur van de bovenzijde der staartpennen; maar zij wordt, op het laatste derde van de lengte dezer pennen, afgebroken door 
eenen zeer grooten, blaauwzwarten dwarsband, en verschijnt slechts wederom aan het einde der pennen als een tamelijk smalle 
zoom: behalve dat zijn de drie buitenparen der staartpennen, voor dezen zwarten band, voorzien van eenen matgelen, eenigzins 
in het groenachtige trekkenden band, die op het huitenste paar pemien de helft der lengte van den staart bereikt, op het derde paar 
een derde korter is, terwijl zijne lengte op het tweede paar het midden houdt tusschen die van beide voornoemde pemien. Borst 
