17 
aan de punt en van boven geelachtig. Neusgaten nagenoeg volkomen door de neusvederen bedekt. Iris van het oog licht rood- 
bruin. Oogkring dubbel, gekorreld, fraai ponceaurood. Eene Iluweelzwarte streep loopt van den onderrand van het oog tot aan 
den mondlioek. Voor deze zwarte streep, tot langs den voorrand van het oog, een witte band; achter de zwarte streep, een smalle 
witte band langs den geheelen bovenrand der oorsti’eek. Ruif lang en puntig, uit vederen met losse draden gevormd. Met uitzon- 
dering van de zoo even vermelde zwarte en twee witte strepen, zijn de geheelé kuif, kop, hals en krop fraai sapgroen, en deze 
kleur strekt zich ook over een groot gedeelte van den mantel, de kleine dekvederen der vleugels en de borst uit. In den paartyd 
neemt de punt der kuif eene flaauwe purperachtige tint aan, die intussclien, na den tlood, wederom schijnt te verdwijnen. Alle 
overige bovendeelen van den vogel, behalve de roode banden van de vleugels, purperachtig violetblaauw. Achterrug meer zwart- 
achtig. Onderzijde der staartpennen zwart met staalblaauwen glans. Buik, schenkels en onderdekvederen van den staart grijsachtig 
zwart met blaauw- en groenaclitigen weêrschijn. Onderzijde der vleugels, behalve de roode banden, bruinachtig zwart, de kleine 
f 
dekvederen echter in het sapgroene overgaande. 
Deze soort wordt aan de Goudkust, even als Musop liaga macrorhyncha, zeer algemeen aangetroffen. Beide soorten 
leven in troepen, en houden zich bij voorkeur in het bosch, op de hoogste toppen der hoornen, op. Zij voeden zich met allerlei 
wilde vruchten, plunderen echter, wanneer zij in de nabijheid der woningen komen, ook de Pisang-boomen. Het zijn rustelooze 
vogels, welke onder het aanhoudend geschreeuw van »kroe — kroe — kroe” rondvhegen en elkander verjagen. Beide soorten 
komen langs de geheele Goudkust voor, zijn echter, om hare schuwheid, moeijelijk te schieten. In de gevangenschap, welke zij 
zeer goed verduren, staken zij haar geschreeuw niet en worden gemakkelijk met bananen en papaai in het leven gehouden. De 
inlanders noemen dezen vogel Affra, de Europeanen Uur vogel, omdat hij, naar men zegt, op eenen bepaalden tijd van den 
dag schreeuwt, hetgeen intussclien bij voorwerpen in de gevangenschap niet opgemerkt wordt: Pel, handschrift. Volgens Hartlaub, 
System, hldz. 156, komt deze soort ook van Calabar en Liberia. Levende voorwerpen van deze soort, zoowel als van Mus ophaga 
macrorhyncha werden herhaaldelijk van de Goudkust, naar Nederland gebragt, en waren, gedurende verscheidene jaren in 
den Dierentuin van het Koninklijk Zoölogisch genootschap te zien. 
10. MUSOPHAGA PÜRPUREA. 
P I A A T 10. 
Corythaix purpureus, G. Cuvier, ex Senegambia; Lessox, Suites d Buffon, deel 7, hldz. 525. — Corythaix sene- 
galensis, Swaixsox, Birds of Western Africa, deel 1, hldz. 225, plaat 21. — Corythaix Buffonii, Hartlaub, System der 
Ornithologie Westafrika’ s , hldz. 156. 
Deze vogel heeft zoo veel overeenkomst met Musophaga persa, dat hij slechts als eene plaatselijke verscheidenheid 
daarvan dient beschouwd te worden. Hij stemt in der daad in allen deele daarmede overeen, behalve dat hy een weinig grooter 
is, en dat de witte streep langs de bovenkant der oorstreek geheel ontbreekt of zeer smal en onduidelijk is. Volgens Hartlaub 
is de kuif bij jonge voorwerpen, aan het einde, zwartachtig. 
Geheele lengte 0,40. — Vleugels 0,184. — Staart 0,195. 
Deze vogel werd nagenoeg door alle natuurkundigen met Musophaga persa verwisseld. Zelf Hartlaub is blijkbaar 
te ver gegaan, wanneer hij het vaderland van dezen Toerako tot de Goudkust uitbreidt. Wij hebben een zeer groot getal 
