16 
Deze soort bewoont de westkust van Afrika, van Sierra-Leone tot Gabon. Zij is aan de Goudkust even algemeen als 
Musophaga per sa; wordt als deze in troepen aangetroffen, en heeft volkomen dezelfde levenswijze: handschrift. Dr. Thomson, 
zie y)IVarrative of the Expedition sent by JET. iBT. Government to the river Niger \ nam deze soort langs de kust van Cameioon en op 
het eiland Bimhia waar , en zegt van haar , dat drie op eenen en denzelfden hoorn geschoten voorwerpen eene verschillend gekleurde 
kuif hadden: dat die namelijk hij het eene voorwerp eenvoudig groen was; hij het andere groen met eenen zwarten zoom; hy het 
derde groen ))with a thin line of hlack margined over all with purple.” Wij hebhen bij het groote getal der door ons onderzochte 
voorwerpen van deze soort nooit diergelijke afwijkingen waargenomen. Zoude Thomson ook hier verschillende soorten voor oogen 
gehad en onderling verwisseld hebben? 
8. MUSOPHAGA MERIAIVI. 
P I A A T 0. 
Corythaix Meriani, Rüppell, in Wiegmann, Archiv, deel 17, blds. 319. — Musophaga Verreauxii, Schlegel, üi 
Cabanis, Journal^ deel 2, bldz. 462. — Corythaix persa, J. et E. Aerreaüx, Revue et Magasin de Zoologie, 1851, bldz. 257. 
Deze fiaaije soort wijkt van alle overigen af, doordat hare kuifvedercn, aan het einde, ieder eene groote, van het groen 
der kuif sterk afgescheidene, donker karmijnroode vlek vertoonen. Voor het overige stemt zij, behalve dat zij een wemig kleiner 
is, zoo volmaakt met Musophaga macrorhyncha overeen, dat het overbodig zoude zijn, eene bijzondere beschrijving van 
haar te ontwerpen. 
Geheele lengte 0,35. — Vleugel 0,158. — Staart 0,174. 
De Heer en Verre aüx verki’egen deze soort van Gahon. Zij schijnt niet aan de Goudkust voor te komen. 
9. MUSOPHAGA PERSA. 
PLAAT 9. 
Oude vogels met en zonder roode punten aan de kuif. 
Touraco, Edwards, Natural History of Rirds, deel 1, plaat 7. — Cuculus persa, Linné, Systema naturae, 10'^° uitgaaf 
bldz. 171. — Cuculus guineensis viridis, Brisson, Ornithologie, deel 4, bldz. 171. — Lc Touraco, Bgffon, Histoire naturelle, 
deel 6, bldz. 300, pl. 15. — Le Touraco Buffon, Levaillant, Histoire naturelle des Touracos, plaat 17, bldz. 33. — Opaethus 
Buffonii, Vieillot, Encyclopédie, p. 1297; Nouveau Dictionnaire , deel 34, bldz. 304. — Cory thaix persa, Rüppell, in M^iegmann, 
Archiv, deel 17, bldz. 319. 
Deze soort is voornamelijk gekenschetst door hare lange, puntige, eenkleurig groene kuif, die slechts in den paartijd, aan 
haar einde, eene zeer flaauwe, vuil purperachtige tint vertoont, en door de paarsachtige kleur van vleugels en staart. Intusschen 
stemt zij door heide kenmerken met de haar zeer na verwante Musophaga purpurea overeen, van welke zij echter onder- 
scheiden is door eene witte streep hoven de oorstreek. Zij heeft, even als al de volgende soorten dezer afdeeling, eenen dubbelen 
oogkring, waardoor zij zich, met deze, van de beide voorgaanden onderscheidt. 
Geheele lengte 0,38. — Vleugel 0,170 tot 0,175. — Staart 0,186. — Voetwortel 0,039. — Ruif 0,058. — Snavel 0,021. — 
Hoogte van den snavel 0,011. 
Bek middelmatig, zamengedrukt, van boven tamelijk scherp en afhcllend, mat scharlakenrood, na den dood zwartachtig. 
