14 
vuil-sapgroene kleine vleugeldek vederen, bruin. Borst, buik, schenkels en onderdekvederen van den staart donkergraauvv, een 
weinig in het spaangroene trekkende. Ii’is van het oog karmijnrood. 
Bij de jonge, maar nagenoeg volwassen voorwerpen zijn alle tinten minder zuiver; is de witte oorstreep breeder en trekt 
het rood van den bek in het zwartbruine. 
Volgens Rüppell is deze soort gemeen in Abyssinië, waar zij in kleine troepen aangetroffen wordt. Dr. Roth zegt, dat 
zij de hooge hoornen in de bosschen van Ankober bewoont , maar ook in de lagere streek van Efat voorkomt , en dat zij zich met 
verschillende soorten van granen voedt : zie Horsfield , A Catalogue , deel 2 , London 1856 tot 1858 , blds. 604. Doctor Petit merkte 
haar in Abyssinië aan de oevers der stroomen op, waar zij van boom tot boom vliegt, zich op de wijze der Spechten, tegen de 
loodregte takken der hoornen aanklemt , hij voorkeur op de Euphorbia’s gaat zitten , zich voornamelijk met zoetwater-weekdieren 
en dadelen voedt, en noch zang noch eenig ander geluid doet hooren: zie Chenu, Encyclopédie, Oiseaux, deel 2, blds. 57. 
d, De vierde onderafdeeliiig bevat wederom sleclits eene soort, die zeer kennelijk is door dat de vederen van bare knif, 
die even als de nek eene purperroode Idenr beeft, aan bet einde met wit gezoomd zijn. De neusgaten zijn onder witte nens- 
vederen verborgen. Dit is 
6. MUSOPHAGA ERYTHROLOPHA. 
PLAAT 6. 
Touraco Pauline ou a huppe rouge ; Op aëthus erytlirolophus, Vieillot, Nouveau JDiclionnaire, dce/ 34, 1819, 
bldz. 306; Galerie, bldz. 46, pl. 49. — Musophaga Paulinae, Temmiivck, Planches coloriées, pl. 23. — Corythaix igniceps, 
Lessox, Jflaïiuel, deel 2, bld;^. 155. 
Zeer kennelijk aan hare roodc kuif en nek, als ook aan de goudgroene klem’ van de vleugels en den staart. 
Geheele lengte 0,36. — Vleugel 0,167. — Staart 0,180. — Voetwortel 0,035. — Kuif 0,045. — Snavel 0,015. — Hoogte van 
den snavel 0,013. 
Grootte en vorm van den bek ongeveer als bij Musophaga albicristata, maar Wj is minder scherp van boven en 
minder onder de neusvederen verborgen, die echter de neusgaten en den wortel van den bek geheel overdekken. Kleur van den 
bek geel. Iris van het oog roodbruin. Een eenvoudige, naakte, gekorrelde oogkring van lichtroode kleur. Ruif niet hoog, zijdelings 
zamengedrukt , uit tamelijk smalle vederen gevormd. 
Vederen van den neus, de teugels, wangen en kin flaauw groeuachtig wit; dit wit gaat naar onderen en achteren allengs 
in het fraaije lichte sapgroen over, dat den hals, den krop en de borst bedekt; naar boven wordt het wit eveneens een weinig 
meer groenachtig, maar gaat weldra over in een fraai licht karmijnrood, dat den geheelen bovenkop met de kuif inneemt, wier 
vederen echter aan het emde wederom wit worden. Eene breede streep langs den achterhals tot nagenoeg in den rug is donker 
karmijnrood. De geheele rug en bovenzijde der vleugels zijn glanzig metaalgroen en, vooral op de vleugels, met goudgroenen 
wederschijn. De bovenzijde der staartpennen is eveneens gekleurd, maar trekt, vooral naar achteren, in het violet staalblaauwe. 
De slagpennen zijn even als bij de overige soorten der onderafdeeling donkerrood met zwarte buitenranden en punten. Onderzijde der 
staartpennen glanzig zwartblaauw met purperbruinen weerschijn. Kleine onderdekvederen van de vleugels mat zwartachtig groen. 
