7 
overige gedeelten van de vleugels bedekt. Eene diergelijke kleurverandering van het rood der vleugels neemt men voor het overige 
niet zelden waar bij voorwerpen , welke in de gevangenschap leven , en dit was onder anderen ook het geval met het van St. Helena 
naar Londen overgebragt voorwerp van Musop haga Rossae, bij hetwelk de ongelijkheid der roode banden op beide vleugels 
dadelijk aanwijst, dat zij niet natuurlijk is; want deze handen zijn hij alle soorten op eene en dezelfde wijze en zeer gelijkmatig 
verdeeld. Overigens blijft voornoemde roode kleur bij doode voorwerpen, bij het behandelen met water, op welke wgze het ook 
geschiede, onveranderlijk en verdwijnt slechts dan, om echter niet meer terug te keeren, wanneer men ze met bijtende middelen, 
zoo als b. V. sterke zeep , behandelt. Deze zonderlinge verschijnselen verdienen door latere onderzoekingen opgehelderd te worden, 
daar zij ten volle de aandacht van de Physiologen en Chemisten verdienen. 
Er bestaat bij de Toerako’s geen verschil van kleur tusschen heide seksen, en hunne kleuren ondergaan ook weinig veran- 
dering volgens den leeftijd en nog mmder volgens het jaargetijde. Bij de jongen zijn intusschen de tinten flaauwer dan bij de ouden. 
De Toerako’s schijnen, even als de Muisvogels, uitsluitend tot Afrika beperkt te zijn. Daar zij zich intusschen in het hooge 
geboomte ophouden, worden zij ook slechts in streken aangetroffen, waar groote bosschen aanwezig zijn. Men heeft ze derhalve 
tot nog toe slechts opgemerkt in Abyssinie en verder zuidelijk, voor zoo ver men de Nijlwateren is opgevaren, m Mossambike en 
van daar in het zuid-oostelijk Afrika tot in het oostehjk gedeelte der Kaap-Kolonie , waar vle bosschen ophouden. Verder heeft 
men ze aan de Westkust van Afrika aangetroffen, langs geheel Guinea tot Senegambië. Zij komen ook op Fernando-Po en andere 
kleine digt bij de westkust van Guinea en Senegambië gelegene eilanden voor, maar op Madagaskar werden zij tot nog toe niet 
waargenomen. 
De Toerako’s houden zich bij voorkeur op de toppen vier hoogste boomen op. Zij voeden zich met allerlei vleezige vruch- 
ten; sommige ook met land- en zoetwater-weekdieren. Zij eten zeer gaarne Bananen, en rigten derhalve, waar Pisangboomen 
staan, groote verwoestingen in de plantsoenen aan. Zij zijn onrustig van aard en levendig in hunne bewegingen. Zij springen 
schielijk van tak op tak, bewegen hnmie kuif op en neder, wippen met uitgebreiden staart en dragen dien, in beweging zijnde, 
dikwijls een weinig opgerigt. Van tijd tot tijd ziet men hen ook op den grond huppelen, terwijl sommigen, als de spechten, 
tegen loodregte boomstammen zittende, waargenomen worden. Hunne vlugt is daarentegen log; zij slaan daarbij veel met de 
vleugels, vliegen niet op groote afstanden en trekken ook niet. Zij laten hun diep stemgeluid, hetgeen eenigzins aan dat der 
kraaijen doet denken, van tijd tot tijd, en telkens acht tot tien -malen herhaald, hooren. Zij nestelen waarschijnlijk allen, zoo 
als men bij de gewone Zuid-Afrikaansche soort heeft waargenomen, in holle boomen, en leggen vier blaauwachtig vidtte eijeren. 
Mannetje en wijfje broeden bij afwissehng, en de jongen volgen de ouders langen tijd, nadat zij het nest verlaten hebben. Na 
den broedtijd leven deze vogels in familiën of kleine ti’oepen vereenigvl. Zij verdi’agen de gevangenschap zeer goed, en eten dan 
allerlei vi’uchten en zelfs gekookte gele wortelen. 
Het inwendige maaksel der Toerako’s werd door onderscheidene geleerden nagegaan: het eerst door Blauvville, Nouveau 
Bulletin des Sciences par la Société philomatique de Paris, 1826; vervolgens door Oweiv, Proceedings of the Zoological Society of 
London, 1834, bldz. 3, en door Martin, ibid., 1836, bldz, 33. Wij zelf hebben voorwerpen van Musop baga persa en 
macrorhyncha ontleed en de opmerkingen van voornoemde geleerden kunnen bevestigen. Ook uit het inwendig maaksel 
dezer dieren blijkt het, dat zij zich het natuurlijkst aan de Klim^ogels aansluiten. 
