liat. Maximi hekmmtu raro deprehenduntur integri : Ha- 
beo autem ingentia fragmenta, ex monte Heimburgenfi, 
quae evidenter arguunt, lapidem ejusmodi, fi integer eflet, 
0B0 unciis fore longiorem, cum interim fumma crajjities in am- 
bitu quatuer uncias cum dimidia omnino expleat ; ( conf. Tab. L 
fig. 2. ) ut propterea hi belemnita noftri majores lint Britan- 
nicis maximis, a Clariffi Eduardo Luidio (/) recenfitis. Dan- 
tur ex adverlb longe exiliores , imo ex ilifjimi, quales mon- 
ftrare polium , culmo mediocri adhuc graciliores. Quantitatis 
vero intermediae funt frequentiffimi , gradu tamen rurlus 
ab invicem haud parum difcrepantes , & mmc lupremo, 
nunc infimo proximiores. 
Porro autem Btlimniut figura differunt : Hanc , licet 
antea eum ECagnero ordinarie conicam pronunciaverim , lae- 
pe tamen cylindricam conlpici fatendum eft , quod etiam, 
permovifle fulpicor Dn. Car. Nic « Langium , ut {m) lepara- 
tam belemnitarum claffim conftitueret cylindroidaorum : Sed 
enimvero , conftans dvn-fla me docuit, omnes belemnitas 
non conicos, aut in apicem plus minus acutum delinentes, 
mutilatos aut detruncatos efle» neutiquam integros, a conicis 
fpecie diftinftos. Ipfe autem apex modo eft acutior, quali 
gaudens beiemnites appofite fatis oxyrrkynchm audit Luidio; 
modo eft obtufior , qui dum juftam fimul magnitudinem 
habet humani digiti, daBylus ldeus proprie vocatur, etli 
hoc lynonymon omni promilcue lelemniti quidam tri- 
buant. 
Magis a figura Communi abludunt belemnita , in medio 
ventrico/iores , utrocp autem extremo tenuiores, cujusmodi lpeci- 
mina Luidius (num. 1702. & lequ.) nec non Scheuchzeru* 
(num.34.) dederunt, ari piftillum nempe referentium : Qui- 
bus minime poftponendus eft, a me (Tab. I. fig. 7.) exhibitus, 
utrimque perquam acuminatus , & laxo cinereo inhasrens , fufum 
E 2 multe - 
(/) Lithophylac. Britann ichnograph. p. 87* (mi) 1. c. Cap.VI. p.ia u 
