Het is eene erkende waarheid, dat de beoefening der Dierkunde, 
en wij bedoelen hier meer bepaald de practische beoefening , in ons 
Vaderland beperkt, uiterst beperkt is; dat, als gevolg, de kennis, 
die wij hebben van de dierenwereld, te midden van welke wij leven, 
op zeer lagen trap staal, De klagteu er over zullen wij niet her- 
halen, noch met eene vermeerderen: eene poging om uit dien toe- 
stand Ie geraken, is het, die ons aanleiding geeft er van te gewagen. 
Aanleg en lust voor natuurkundig onderzoek ontbreken hier zoo 
min als elders. De nog talrijke verzamelingen van Vogelen, van 
Conchylien, van Insecten bewijzen, dat de belangstelling in de voor- 
werpen der natuur, dat de zucht naar kennis er vim, ook bij ons 
beslaan. Zoo ze menigmaal als dorre liefhebberijen, als uitvloeisels 
van dooden verzamclaarslust worden gebrandmerkt; zoo ze het 
soms zijn , zoudt gij dat niet liever met ons aan het gemis van 
leiding Avijten, dan aan het ontbreken van aanleg? Hoe vele zijn 
er van de jeugdige liefhebbers , hoe vele , van wie ook nog later 
bleven verzamelen, wien het duidelijk is, dat die voorwerpen in 
hunne verzameling slechts herinneringsteekens zijn voor wie de 
dieren in het leven bestudeerden, of dat zij dienen moeten om op 
te leiden tot de kennis der soorten, om zóó waarnemingen en stu- 
die mogclijk tc maken ; dat het kennen van den naam slechts de 
