— 124 — 
tel gelegen is. De vleiigelpiint is de hoek , waar de voor- en achter- 
randslijnen , de achterhoek die, waar de binnen- en achterrands- 
lijnen elkander snijden. 
De punten, waarin alle soorten overeenkomen, als daar zijn: de 
zwarte stippen op den rug en op de schouderdeksels ; de loodkleu- 
rige ondervleugels en franjen en de fijne (meest 1|) rij puntjes 
langs den achterrand der bovenvleugels , heb ik in de beschrijving 
niet gedurig herhaald ; zij worden daarin ondersteld , indien het 
tegendeel niet is opgegeven. Waar ik meer gaf dan eene eenvou- 
dige diagnose, komt deze, door de cursief gedrukte letters, ge- 
noegzaam uit. De soorten, die mij niet als inlandsche bekend 
zijn , heb ik met een * aangewezen. 
Hypokomeuta , Sodoffsky. 
Yponomeuta , Latr. et seq. Erminea, Haw. Tinea, pr. p. 
Fah. Phalaem, pr. p, Linn. 
Kenmerken van het geslacht. 
Kop glad, met gladgestreken schedelhaar ; geene eenvoudige 
oogen. Sprieten haarvormig, even lang als het achterlijf, aan de on- 
derzijde met zeer fijne tandjes, onbehaard. 
Voelertjes der bovenkaken ontbreken. 
Voelertjes der onderlip vrij kort, rolrond, dun, een weinig naar 
hoven gebogen. 
Zuiger van middelmatige lengte, opgerold, naakt. 
Geslachtsdeelen, aan de inplanting met twee kegelvormige aanhang- 
sels voorzien, welker punt in een haarbundel eindigt. Het mannetje 
heeft twee bijna eivormige , puntige kleppen aan het einde van het 
achterlijf; bij het wijfje is de eijerlegger schuins platgedrukt, van 
onderen gootvormig uitgehooid , van franjen voorzien. 
Vleugels verlengd , met korte franjen. De bovenvleugels met een 
