589 
zoowel diep zeewaarts in als digt langs de stranden aangetrof- 
feji; in den regel echter worden de alen in de zee geboren, 
vertoeven daar eenige maanden, gaan vervolgens de zoete wa- 
teren bewonen, naar men meent tot op vijf- of zesjarigen leef- 
tijd, keeren daarna terug in zee en naar de uitmondingen der 
rivieren; evenwel vangt men nu en dan voorwerpen in alle 
leeftijden digt nabjj het strand, vooral in Junij en Julij, doch 
deze worden door de sluizen en den stroom der rivieren mede- 
gesleept. 
De aal komt dikwijls in groote menigte in bepaalde streken 
voor. Hoüttuïn |(V1I, p. 93) vermeldt ons, dat in de Neder- 
landsche jaarboeken in 1747 op p. 129 opgeteckend staat, «dat 
te Workum in Friesland, deze viscli zoo overvloedig is, dat 
men er tot de aal en paling-negotie twee of drie schepen op 
nahoudt, die jaarlüks somtijds honderdduizend ponden van daar- 
naar Londen overbrengen, dat men dezelven vangt in de om- 
liggende meren en wateren, en dat deze visscherij meest plaats 
heeft in de maanden September en Oclober”. 
Op het eiland Walcheren komt de aal ook voor, en is daar 
met den snoek bijna de eenigste vischsoort in de brakke wate- 
ren (Maitland). 
Dikwijls wordt deze soort in groote menigte op het land 
aangetroffen, vooral op weilanden, korenvelden, moestuinen, 
groen telanden ; dit heeft gewoonlijk plaats als de grond met 
daauw bedekt is. 
Reeds in oude tjjden heeft men deze soort in raeerdei’e soor- 
ten willen splitsen. Houttüïn (VII, p. 92) zegt, dat Aldrovan- 
Dus aanmei-kt, in navolging van Rondeletjus en Gesnerüs, dat 
er twee soorten van alen zijn, een groote en een kleine, 
waarvan de cene een korte, dikke en breede kop had en 
bruin van kleur was, terwijl de kop van de andere langer 
en spitser en de kleur aan de onderzijde van het ligchaam 
geelachtig was, en deze soort meer op krengen aasde dan 
de andere. Hoüttüï.n voegt er nog bij, dat die voorwer- 
pen, welke in zuiver, vloeijend water leven, bet ligehaam van 
onderen witachtig en glimmend gekleurd hebben. Op p. 93 
zegt hij, dat onze boeren bijna hetzelfde onderscheid maken 
tusschen de alen en paimfjen, dat laatstgenoemden altijd groolcr 
zijn, en zich voornamelijk daardoor schijnen te kenmerken, dat 
