391 
algemeen; voorweepen mei zeer breeden snuit, de latiroslris, 
sehijnen meer beperkt tot bepaalde localiteiteii, en daartoe be- 
hooren de bovengenoemde Grof-alen of Jankoj,pen-, in September 
van het vorige jaar zag ik onder anderen een honderdial van 
die breedsnuiten op de vischmarkt te Amsterdam, welke alle 
in hel Y gevangen waren, en die volkomen overeenstemden 
met de beschrijving van Yaurell en de Selvs; volgens de 
verzekering der visschers werden dergelijke voorwerpen dikwijls 
in hel Y gevangen. 
Dal deze verschillende vormen verschillende soorten zouden 
uitmaken geloof ik niet; bij het onderzoeken van vele voor- 
werpen, meende ik een standvastig kenmerk gevonden te heb- 
ben in de lengte en rigting der mondsplcct, die bij acuUroslns 
niet verder dan een derde van de breedte van het oog onder 
hetzelve doorloopt; bï'i modim'ostris zich tot de achterzijde van het 
oog uitstrekt, terwijl de rigting van de spleet ook veel meer 
benedenwaarts is; bij lalirostris tot voorbij bel oog doorloopt, 
terwijl de rigting der spleet tusschen die der beide vorigen in staat. 
Bijeen later onderzoek bleek mij echter, dat er zulk cene menigte 
overgangen bestaal, even als ten opzigte der dikte en lengte 
van den snuit, de dikte der huid, enz. dat al die kenmerken 
van te weinig waarde zijn om als soorlskaraktcr te dienen. 
Het verschil der kleuren is afhankelijk van de plaatsen , Avaar 
de aal leeft; in helder stroomend water zal men steeds de 
ligter gekleurden vinden, zoo als Houttuïn reeds aanmerkte; 
in het najaar schijnen daarenboven de kleuren donkerder ic 
worden, in het voorjaar lichter te zijn; welke lichtere voor- 
werpen 'men ook nu nog op vele plaatsen door den naam van 
Nebbeling onderscheidt, even als ten tijde van Houttuïn. Het 
mccrcndeel der visschers neemt gcene verschillende soorten 
aan, doch noemt de grootc voorwerpen Paling, en de kleine 
Aal en schrijft het onderscheid in vorm en kleur toe aan ver- 
schil van leeftijd en woonplaats. ^ 
SiEBOLD is van dezelfde meening (zie p. 33i en ob2). Prof. 
ScHLEGEL zegt, dat het hem niet mogclijk geweest is, deze 
vormen als standvastige soorten te onderscheiden. 
De Oi-anjcaal is slechts eenc klcurvarielcit, en komt nu en 
dan voor; in September 1864 zijn vele voorwerpen op verschil- 
lende plaatsen gevangen. 
