6 
Ut F. Roemerus p. 41 de stratis posidonicis Brilo- 
niensibus disserens; quamvis, ait, in regionibus ad oc- 
cassum vergentibus strata illa cum inferioribus formationis 
carboniferae stratis arctius conjuncta viderentur, omnes 
tamen rationes ea potius calcareo corallino adscribenda 
esse indicerent, non eodem vero jure auctoribus Murchi- 
son, Sedgwick, formationis carboniferae inferiore membrum 
probari possent, quia eo loco in diffundendis hisce stra- 
tis pergerent. Quibus dictis plane vero haud elucet schi- 
stum posidonicum in ea regione, inter Brilon et Bigge 
sita, inter strata calcaria, et ea, quae «Grauwacke* apel- 
lari solent, interpositum esse, quare hic locus minutius et 
accuratius inquiri non inutile nobis videtur. 
Alio modo A. Roemerus, eo loco, quo de montibus 
Hercjnicis 'tractat (Die Versteinerungen des Harzgebirges, 
Hannover 1843), schistum argillaceum inter Goslar et 
Lautenthal, nec non inter Schulenburg et officinam me- 
tallicam apud Frankenschaar diffusum atque Posidoniae 
Becheri frequentia satis schisto posidonico proprium defi- 
nitum , cura aetate minor esset lapide calcario Grundi 
invento, quem formationi Plymouthicae aetate aequalem 
habet, maxima cum veresimilitate formationi carboniferae 
adscribendum esse putat. 
Subtilius Dechenus, vir doctissimus de rebus iisdem 
tractans (Verhandl. des naturhistor. Vereins fiir Rbeinland 
und Westphalen, Band VII) demonstrat schistum posido- 
