Quum breviore via ab Elberfelda urbe Apprathura pagum 
contendamus, non procul ab orbita ferrea, nonnullas par- 
vas praeterimus lapidicinas, quarum saxa, quoad oculis 
patent, undatim compressa schisti silicati ( Kieselschiefer) 
apparent. Quibus stratis et interposita et subposita illa 
sunt, quae «Posidoniae Becheri« frequentia schisti posido- 
nici (Posidonienschiefer) apelfantur. 
Haec strata pertinent ad illum tractum qui, ut ait 
C. F. Roeraerus in libro suo »Das Rheinische Uebergangs- 
gebirge, Hannover 1844« versus meridiem longo illi qui- 
dem, sed angusto tractui lapidis calcarii impositus est, 
qui, in eandem fere regionem spectans a Duesseldorpio 
oppido usque ad Brilon diffusus est. Ad septentriones 
schisti impositi sunt, quos Dechenus «flotzleerer Sand- 
stein« nominavit, adque ad systema carboniferum perti- 
nere censet. 
Ita, aetate quidem hujus strati sumraatim universim- 
que definita, de singulis tamen virorum doctorum ambi- 
gua erat sententia. Qua re etiam haec strata illis for- 
mationibus, quae supra commemoravimus interposita, nec 
alteri nec alteri jure quodam propria esse habebantur. 
