31 
gele suspensie met mooi zijdeaelitigen glans. Deze was te troebel 
om in een cu vette van 5 mm. breedte in gepolariseerd licht onder- 
zocht te kunnen worden. Zij werd daarom met een gelijk volume 
water verdund en gaf nu tusschen gekruiste nicols bij roering zeer 
duidelijk oplichting van het veld. 
Microscopisch waren schijnbaar ronde deeltjes van ca 1 p door- 
snede in sterk Brown’sche beweging zichtbaar. Bij enkele, die iets 
grooter waren, was bij deze omwentelingen duidelijk te zien, dat 
zij plat waren. Klaarblijkelijk hebben wij hier dus te doen met de 
kleine hexagonale, paarlemoerglanzende plaatjes, die bij kristallisatie 
uit warme, gelatinevrije oplossingen gemakkelijk in grootere afmeting 
verkregen kunnen worden. 
b. Pb-acetaat en KI werden in dezelfde verhouding en in dezelfde 
verdunning samengevoegd, met dit verschil echter, dat de sterkte der 
gelatine-oplossing thans 0.3°/ 0 was. De oplossing werd iets verwarmd, 
waardoor de aanvankelijk gele amorphe troebeling kleurloos en 
helder oploste, en daarna afgekoeld. Na V 4 uur was de oplossing 
groengeel opalesceerend bij opvallend, bruin bij doorvallend licht. 
Na verloop van 6 uren was de troebeling wat sterker geworden, 
maar nog niets bezonken ; ook niet na 20 uur, bij filtreeren ging 
de vloeistof onveranderd door het filter. Na 3 weken was een deel 
bezonken, de bovenstaande vloeistof had echter nog hetzelfde uiter- 
lijk eu dezelfde eigenschappen als de 6 uur oude kolloïdale suspensie. 
Aanvankelijk gaf de oplossing nog geen zijdeglans bij het roeren, 
na Vs uur echter wel. Tusschen gekruiste nicols gaf zij bij roeren 
een helle oplichting van het veld. Stroomende door een buis met 
rechthoekige doorsnede, geplaatst tusschen de 2 gekruiste nicols 
lichtte het veld op als de stroomrichting een hoek van 45° met die 
van de polarisatierichting der nicols maakte. Was zij daarmede 
evenwijdig, dan bleef het veld donker. 
Ofschoon hier het verschijnsel veel minder sterk was dan bij 
V 2 0 5 -sol, komt de PbI 2 -sol toch in wezen daarmee overeen ; de stroo- 
mende vloeistofzuil gedraagt zich als een dubbelbrekend kristal, 
waarvan de uitdoovingsrichtingen evenwijdig aan en loodrecht op de 
stroomrichting staan. 
Microscopisch was niets te onderscheiden. 
Het ultramicroscoop vertoonde zeer veel kleine deeltjes met sterk 
Brown’sche beweging, geel, bruinrood of meer blauw van kleur. 
Hun lichtintensiteit wisselde zeer sterk, nu eens doken zij plotseling ' 
onder in het veld, om daarna weer te voorschijn te komen. Zeer 
sterk maakten zij den indruk van over hun kant duikelende schijfjes. 
Waar wij nu weten, dat de Pbl 2 -kristallen door toevoeging van 
