49 
tneft, het evenwicht in den electrolyt, en natuurlijk ook in het 
metaal, kan worden opgevat als volgt 
M Vl ' v 1 M h ' + (i > 2 — Vl ) M (32) 
Bedenken wij nu, dat in den electrolyt, die met het metaal in 
contact is, (Ml ) een verzadigingsconcentratie is, dan krijgen wij 
voor dit geval 
S’i'l 
KJ — 
(M l 2 ) 
[Ml? 
(33) 
Nu wij weten, dat 
(Ml 
1- v'2 
Wl 
(Ml) 
bij konstante temperatuur en druk een 
konstante grootheid moet zijn, is het gemakkelijk den invloed van 
een concentratie-verandering op den potentiaalsprong bij innerlijk 
evenwicht na te gaan. 
Verdubbelen wij b.v. de concentratie, dan zou, wanneer geen 
innerlijke tiansformaties plaats grepen, de verhouding (27) 2 V2_V ‘- 
maal zoo groot worden. Daar deze breuk echter constant moet 
blijven bij innerlijk evenwicht, zal dus, bij deze concentratie-ver- 
hooging, (Ml) afnemen en (Ml) toenemen. Waar het alleen om de 
richting der verschuiving van het evenwicht te doen is, kan men 
natuurlijk met verg. (32) volstaan, daar, wanneer men bedenkt, dat 
de concentratie der metaalatomen een verzadigings-concentratie is, 
uit deze betrekking, bij toepassing van het principe van het bewe- 
gelijk evenwicht onmiddellijk volgt, dat, aangezien v\ v 1} bij con- 
centratie-vergrooting het evenwicht naar rechts verschuift. 
Nu is het hier de plaats er op te wijzen, hoe gemakkelijk de 
toepassing van de electronenvergelijking is, wanneer het ons althans 
te doen is om de richting der potentiaalveranderingen aan te geven. 
Bij beschouwing van verg. 
KT 
~F 
In 
Ke'(0s) 
m 
(23) 
en het evenwicht 
Ml^LM'ï ^(v-vJdL. ..... (17a) 
kunnen wij de ons hier interesseerende vragen onmiddellijk beant- 
woorden. 
Wanneer wij b.v. bij constante totaal-concentratie de concentratie 
der Ml - ionen vergrooten, zal het evenwicht (17a) naar links worden 
verschoven en de concentratie der electronen (6) zal afnemen. 
Verg. (23) zegt dan, dat de potentiaalsprong zal stijgen. 
4 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXV. A°. 1916/17. 
