27 
Het komt mij voor, dat een dergelijke aanname een onnoodige 
complicatie geeft en dat het eenvoudiger is, deze naaldjes reeds als 
kristallen te beschouwen. 
In dit geval moet er dus continuiteit zijn tusschen deze ultramicronen 
en de macroscopisch of microscopisch zichtbare kristallen. 
Ik heb op twee wijzen getracht deze continuiteit aan te toonen. 
1°. door V 2 0 5 -deeltjes te doen groeien tot zij microscopische afme- 
tingen zouden hebben gekregen. 
2°. door van stotfen, die onder gewone omstandigheden duidelijk 
waarneembare kristallen vormen, de ontstaansvoorwaarden der kris- 
tallen zóó te wijzigen, dat zij slechts ultramicroscopische afmeting 
bereiken en na te gaan of op deze wijze ook dubbelbrekende solen 
ontstaan. 
I. De groei der F 2 U ^-deeltjes. 
Het is een bekend verschijnsel, dat kolloidale of zeer fijn kristal- 
lijne neerslagen langzamerhand kristallijn of grover kristallijn worden, 
wanneer men ze met de vloeistof, waarin zij ontstaan zijn, in aan- 
raking laat. 
Een, dergelijke groei der deeltjes is ook bij de V 2 0 6 -sol waar te 
nemen. De verschbereide sol is weinig troebel bij opvallend licht 
en vertoont bij omschudden de zijdeslieren niet of slechts bij uiterst 
sterke belichting. De oude sol is merkbaar meer troebel en vertoont 
de zijdeslieren. Ultramicroscopisch vonden Freundeicii en Diesselborst 
de eerste niet of nauwelijks in ultramicronen oplosbaar, in de tweede 
zeer duidelijk de langgerekte deeltjes. In het effect der dubbelbreking 
vonden zij echter geen verschil. Speciale aandacht werd evenwel 
aan dit punt niet gewijd. 
Daar de recristallisatie in het algemeen bij hoogere temperatuur 
veel sneller gaat dan bij lage, heb ik de verandering van de V 2 0 6 - 
sol nagegaan bij verhitting op een waterbad. 
De sol werd bereid door 6 gram NH 4 V0 3 in een mortier aan te 
wrijven met de aequivalente hoeveelheid 3.0 n. HC1. Na 10 minuten 
werd afgefiltreerd, op een Büehnertrechter uitgewassehen, tot het 
filtraat donkerder gekleurd werd en het filter verstopt raakte. Het 
neerslag werd nu nog tweemaal door decanteeren uitgewassehen en 
toen door kort schudden met 150 cc. water in kolloidale oplossing 
gebracht. Den volgenden dag werd het gescheiden van een zeer 
gelatineus geworden bezinksel en gefiltreerd. De heldere, donker- 
bruinroode oplossing bevatte 12,4 gr. V 2 0 5 per L. 
Een deel werd bij gewone temperatuur bewaard (Ha), een ander 
deel in een met trechter gesloten Jenakolf op een waterbad verhit 
