70 
vens te vinden. De reden hiervoor is, dat de bepaling van diffusie- 
constanten, die onder gewone omstandigheden al groote experimen- 
teele bezwaren meebrengt, bij verhoogde temperatuur nog moeilijker 
uitvoerbaar wordt. Met de toetsing van verg. 3 bij verschillende 
temperaturen hebben wij ons in den laatsten tijd beziggehouden; het 
onderstaande geeft de beschrijving onzer proeven en de resultaten, 
welke dit onderzoek heeft opgeleverd. 
2. Methode van onderzoek. De groote 
moeilijkheid, die diffusie-proeven bij hoogere 
temperatuur meebrengen, is het constant 
houden van de temperatuur; bij de tot nu 
toe toegepaste wijzen van onderzoek is een 
constante temperatuur door de groote afme- 
tingen van de toestellen zeer lastig te berei- 
ken. Wij hebben getracht bruikbare resul- 
taten te verkrijgen door het toepassen van 
een mieromethode. De eerste methode van 
Graham, welke voor dit doel bruikbaar 
bleek te zijn, berust op het volgende. Een 
diffusievat wordt tot een bepaalde hoogte 
gevuld met oplossing, aangevuld met zuiver 
kig* L water en geplaatst in een vat met zuiver 
water. Legt men in tig. 1 de Was vertikaal naar beneden, den 
oorsprong O op de hoogte van de bovendoorsnede, dan levert de 
differentiaal vergelijking voor de diffusie 
ö 2 c 
Öa ’ 2 
bij integratie met de begïnvoorwaarden 
c = c 0 tusschen x = h x en x = h 
c = 0 tusschen x = 0 en x = h x 
en de grens voorwaard en 
öc 
-- = 0 voor x — h en 
OX 
c = 0 voor x — 0 
de uitdrukking *) 
4c n r-™ 
c = ■ — 
1 
zt p— o 2^9 — [— 1 
(2j9-4l) . (2p-\-\)crx ~( 2 dkïl n \ nt 
cos — sin e ■ ' 
2 h 
2A 
• (4) 
De hoeveelheid, die in een bepaalden tijd t door de bovendoorsnede 
b Simmler en Wild, Pogg. Ann. 100. 217. (1857). 
