77 
verkrijgen, hebben wij bij verschillende temperaturen een groot 
aantal bepalingen gedaan en de gemiddelde waarden van de proeven- 
reeksen bepaald ; de resultaten zijn in tabel II, III en IV vermeld ; 
de gemiddelde waarden zijn in een D — t diagram (fig. 5) aangegeven. 
( D = [cM * 2 . etmaal --1 ]). Bij elk punt is het aantal waarnemingen 
vermeld, dat tot dat gemiddelde heeft bijgedragen. 
TABEL II. 
Nummer der 
cilinders 
1 
2 
3 
4 
5 
6 
7 
8 
Inhoud in mG. 
kwik (18°) 
854.3 
611.7 
683.0 
470.8 
555.8 
520.4 
515.9 
529.1 
Hoogte in cM. ') 
— 
— 
— 
1.748 
2.050 
1.895 
1.935 
— 
4. Conclusies betreffende den straal van liet mannietmolecuul. Ver- 
gelijking 3 geldt voor oneindig verdunde oplossingen, waarbij de 
opgeloste deeltjes zich onafhankelijk van elkaar door de middenstof 
bewegen. £ stelt dus de inwendige wrijving van het oplosmiddel, in 
ons geval water, voor en D de diffusieconstante bij oneindige ver- 
dunning. 
Oeholm leidde uit zijne proeven met de normaliteiten 0.5, 0.25 
en 0.125 bij 20° voor D 0.513 af, welke ongeveer 6°/ 0 hooger is 
dan de waarde 0.485, welke door hem voor eene oplossing van 0.25 
normaal gevonden werd. Deze is vergelijkbaar met onze waarnemin- 
gen, waarbij de sterkte der oplossingen tusschen 30 en 70 Gram per 
Liter (+0.2 en 0.4 norm.) wisselt. De door Oeholm gevonden waar- 
den bij deze concentratie zijn in de graphische voorstelling (fig. 5) 
opgenomen. 2 ) Blijft dezelfde verandering van de diffusieconstante 
met de concentratie ook bij andere temperaturen bestaan, dan zullen 
dus bij substitutie van de door ons gevonden waarden van D in 
verg. 3 voor a getallen gevonden worden, welke enkele procenten 
van de werkelijke kunnen afwijken. De werkelijke waarden zullen 
dan dus ongeveer 6 u / 0 kleiner kunnen zijn dan die welke in tabel IV 
V De hoogte werd bepaald met behulp van een stuk van een breinaald, dat in 
de diffusiecilinders geschoven werd tot het den vlakken bodem raakte. De totale 
lengte en het buiten den cilinder uitstekende gedeelte werden gemeten met behulp 
van den oculairmicrometer en van een millimeterverdeeling op glas. 
2 ) Oeholm. Meddelanden Nobclinstitut. 2 No. 23 (1012). De vroeger door één 
van ons gevonden waarde Dio° = 0.38 is blijkbaar iets te groot, hetgeen waar- 
schijnlijk toegeschreven zal moeten worden aan temperatuurwisselingen, die bij den 
langen duur dier proeven (21 — 27 dagen) onvermijdelijk waren. (Ber. der Deutsch. 
Ghem. Geséllsch. 15 . 797 (1882)). 
