87 
/ 
en meer gehuldigd en ook mijn proeven bevestigen haar ten volle, 
gelijk blijken zal. Bovendien is dit resultaat volkomen in overeen- 
stemming met wat zich volgens mijn theorie verwachten laat. Meer 
en meer geraakte men tot de opvatting, dat hoofdas van het ei en 
lengteas van het embryo ongeveer samenvallen en dat dus, wanneer 
de eerste eiklieving linker- en rechterhelft van het embryo scheidt 
(wat in de meerderheid der gevallen zoo is, zie verderop), de tweede 
klieving niet rostrale en caudale, maar dorsale en ventrale helft 
van het embryo van elkaar scheidt. Hoezeer de meerlingen intusschen 
toch nog verdeeld zijn, blij ke bijv. uit de opvatting, nog onlangs 
door Brachet (1902, 1905) verdedigd, dat de dwarse hersenplooi 
zich vlak voor de plek, waar de blastoporasrand ’t eerst optreedt, 
dus omstreeks deu ei-aequator aanlegt (met Roux), dat het embryo 
dus geheel op de onderste eihelft komt te liggen, maar dat het 
staarteinde zicli niet, zooals Roux meent, aan den anderen kant weer 
tot den aequator uitstrekt, doch slechts even voorbij de vegetatieve 
pool. De eias, ,,n’est en relation avec aucun des axes principaux de 
l’embryon” (1905). 
Omtrent de plaats van het eerste optreden van den blastoporus- 
rancl en de grootte der voortbeweging daarvan over de eioppervlakte, 
loopen de meerlingen eveneens nog tamelijk uiteen. Pelüger en Roux 
zien de dorsale blastoporuslip op den ei-aequator ontstaan, Pelüger 
laat hem een weg van ruim 90°, Roux van 170 — 180° afleggen. 
Morgan en Ume Tsuda (1894) zien hem + 30° onder den aequator 
optreden en een weg van 120° afleggen. Assheton (1894) en Kopsch 
(1900), waarbij zich ook Ikeda (1902) in hoofdzaak aansluit, laten 
hem eveneens een eindje onder den aequator verschijnen (volgens 
Kopsch gemiddeld 25°) en over een weg van 60 — 70° (Assheton) 
tot 75° (Kopsch) voortschuiven. Bertacchini (1899) sluit zich weer 
geheel bij Roux aan, en bepaalt den afgelegden weg op iets minder 
dan 180°. King (1902) vindt bij Bufo een voortschuiving van 140°, 
vanaf een punt onder den aequator. Eycleshymer doet geen bepaalde 
opgaven omtrent dit punt, zijn meening zou waarschijnlijk met de 
uitkomsten, die ik verkreeg, ongeveer overeenstemmen. 
Door het in het oog houden en herhaaldelijk afbeelden van de 
gemerkte eieren zijn bovenstaande vragen natuurlijk met zekerheid 
te beantwoorden. De uitkomsten mijner proeven voor Rana tempo- 
raria heb ik- in een enkele figuur samengesteld, die door combinatie 
van vele andere figuren verkregen is, waartoe telkens twee teeke- 
ningen op elkaar tegen het licht gehouden en aldus bijzonderheden 
van de een op de andere overgebracht werden. 
De eieren, gemerkt op de animale pool, leeren ons het volgende: 
