89 
diametraal tegenover de animale pool, de neuspunt dus, plaats vindt, 
zoodat ook hier het embryo zich over bijna 180°, tusschen animale 
en vegetatieve pool, uitstrekt. Wel verre van een principieel ver- 
schil, gelijk Morgan (1894) meende, vinden wij dus een principieele 
overeenstemming in den aanleg van het embryo bij amphibie en 
beenvisch. Ook voor Amphioxus geldt hetzelfde, uit Cereontaine’s 
(1906) afbeeldingen van gastrula’s van Amphioxus met het 2 e pool- 
lichaampje er nog aan, blijkt, dat ook hier de definitieve, vernauwde 
blastoporus ongeveer diametraal tegenover de animale pool ligt, ter- 
wijl de dorsale blastoporusrand ook hier omstreeks den ei-aequator 
optreedt. 
Wij zien uit Fig. 2 zonder meer, dat het punt van het eerste 
optreden van den blastoporusrand ongeveer op de halve lengte van 
het embryo ligt, dat dus het embryo ontstaat half op de zwarte, 
half op de witte helft, en dat de hoofdas van het ei met de lengteas 
van het embryo samenvalt, zoodat de tweede eiklieving bij z.g. 
typische ontwikkeling (Roux, zie later) dorsale en ventrale helft van 
elkaar scheidt. Daar in het 4- of 8-cellig stadium de afstand ani- 
male-vegetatieve pool (bovenste en onderste kruispunt der beide eerste 
klievingsgroeven) eveneens over de dorsale zijde gemeten iets korter 
is dan over de ventrale zijde gemeten (doordat de beide ventrale 
cellen in ’t stadium 4 iets grooter zijn dan de beide dorsale), volgt 
hieruit tevens, dat de sluiting van den blastoporus precies aan de 
vegetatieve pool plaats vindt. 
Beschouwen wij thans de eieren, gemerkt op b, c of cl, dat zijn 
dus de op de derde of ecpiatoriale klievingsgroeve gelegen kruis- 
punten. Daar het dak van de klievingsholte tijdens het voortgaan 
der klieving en der gastrulatie steeds dunner wordt, zou men onder- 
stellen, dat hier een uitbreiding in de vlakte plaats vindt en dat 
dus de punten b, c en cl zich van elkaar en van de animale pool 
zullen verwijderen. Tot mijn verwondering vond ik intusschen, dat, 
zoo van iets dergelijks al sprake is, het toch in zoo geringe mate 
het geval is, dat de merkjes praclisch op hun plaats blijven. Een 
verklaring hiervoor zou men moeten zoeken. Het is bijv. denkbaar, 
dat het volume der cellen hier afneemt tengevolge van uitstooting 
van vocht in de klievingsholte of van het verbruik van dooier door 
de hier bijzonder levendige celdeeling of wel door beide. Wel hoop 
ik volgend jaar gelegenheid te hebben, deze proeven nog eens voort 
te zetten en te herhalen, daar het aantal eieren, dat, zonder het 
merkje te verliezen, het medullairplaatstadium bereikte, in elk der 
gevallen niet meer dan een drie- of viertal bedroeg. Deze stemden 
echter zoo volkomen overeen in de resultaten, dat ik voorloopig tot 
