91 
anneliden en mollusken, d. i. dus met het z.g. eerste micromeren- 
kwartet, ■ overeenstemmen, waardoor immers juist de topplaat geleverd 
wordt. Toch rijzen hiertegen gewichtige bezwaren, die slechts door 
nieuwe onderstellingen ondervangen zouden kunnen worden. Zoo 
met name de plaats van den mond, die immers bij cranioten achter 
het eerste lichaamssegment, vertegenwoordigd door het praemandi- 
bulaire mesodermsegment, ligt. Ware de bovengenoemde onderstelling 
juist, dan zou men moeten aannemen, dat de voorste mesoderrn- 
segmenten, evenals bij Amphioxus met de voorpunt van de chorda 
het geval is, in het prostomium geschoven waren en in verband 
daarmede de mond ook óp het prostomium doorbreekt. Voor de 
reukgroeven, die bij anneliden op de grens van prostomium en le 
segment, zij het ook wel eens een eindje óp het prostomium, liggen, 
zou een dergelijke verschuiving aangenomen moeten worden. Deze 
kwestie schijnt mij voorshands te moeilijk en te onzeker, om er 
thans verder op in te gaan. 
Wij zien dus, dat, terwijl de aanleg van de herscnplaat uit de 
animale helft van het achtcellig ei stamt, de aanleg van de rest van 
de medullair plaat in de vier vegetatieve cellen, en wel natuurlijk 
hoofdzakelijk in de beide dorsale te vinden is. Deze aaideg heeft 
bij het optreden van den blastoporus den vorm van een halvemaan, 
waarvan de grootste breedte wordt aangegeven door den afstand 
merkje ó-blastoporusrand. Deze grootste breedte neemt bij het voort- 
schuiven van den blastoporusrancl naar achteren toe, evenredig aan 
den afstand merkje ó-blastoporusrand. Tevens mogen wij aannemen, 
dat, evenals de blastoporusrand zich naar de zijden uit het daar 
aanwezige celmateriaal verder differentieert, hetzelfde met den halve- 
maanvormigen aanleg van de medullairplaat geschiedt, zoodat de 
beide horens van de maan zich zijdelings naar achteren uitstrekken 
en zich tenslotte welhaast achter den blastoporus met elkander 
vereenigen. Ik laat intusschen de mogelijkheid open, dat hier een 
klein hiaat blijft, met het oog op het eventueele ontstaan van den 
anus uit het achterste einde van den blastoporus. Met het rneeren- 
deel der nieuwere onderzoekers ben ik van meening, dat niets er 
voor spreekt, dat bij het sluiten van den blastoporus concrescentie 
plaats zou hebben, tenzij dan op het aller-allerlaatst, waanneer de 
blastoporus wel eens een peervorm aanneemt, spoedig gevolgd door 
de spieetvormige sluiting. De caudaad-excentrische sluiting van den 
blastoporus denk ik mij afgeleid uit een concentrische, of wellicht 
zelfs rostraad-excentrische, gelijk bij anneliden plaats vindt, door 
interferentie van deze laatste met een caudale verschuiving van den 
blastoporus, die zonder meer uit mijn theorie omtrent het ontstaan 
