) 
93 
het bovenstaande, ook, hoe fraai de uitkomsten der latere onder- 
zoekingen met de conclusies, tot welke mijn theorie voert, overeen- 
stemmen. 
„Is het hersenblaasje van Amphioxus aan de hersenen der Cra- 
nioten homoloog?” is een vraag, die ik mij in een vorig artikel 
gesteld heb (191 3, b). Ik trachtte toen aan te toonen, dat het pool- 
lichaampje bij Amphioxus een aanzienlijk eind vóór den neuroporus 
zou komen te liggen. Nu echter is gebleken, dat ook bij Cranioten 
de animale pool niet óp, maar vóór de hersenplaat te liggen komt. 
Verliest hierdoor mijn betoog van toenmaals niet van zijn waarde? 
In geenen deele. Immers, wie zich nogmaals de moeite geeft, de 
beide door mij in dat artikel gereproduceerde afbeeldingen van 
Amphioxus-embr jonen met elkaar te vergelijken, ziet terstond, dat 
er geen sprake van kan zijn, dat bij Amphioxus het poollichaampje 
op een overeenkomstige plaats zou komen te liggen als een merkje 
aan de animale pool bij het kikkerei, d. i. dus vlak voor den neuro- 
porus. De afstand tot den neuroporus is zoo groot, dat hij geheel 
overeenstemt met de door mij toenmaals ontwikkelde denkbeelden, 
die bovendien door gewichtige anatomische argumenten gesteund 
worden, en volgens welke dus de eigenlijke voorhersenen der Cra- 
nioten bij Amphioxus ontbreken. Zoowel bij Anneliden als bij Acrania 
en Cranioten vinden wij, dat de animale pool tenslotte ongeveer op 
het voorste punt van het prostomium, dus ook van het lichaam 
komt te liggen. 
Ten slótte nog een enkele proef, die ik later nog eens door meer- 
dere hoop aan te vullen, maar die toch reeds strekken kan tot 
bevestiging van een conclusie, waartoe onlangs Brachet (1905) langs 
anderen weg gekomen is. Aan het bevruchte, maar nog ongedeelde 
kikkerei laat zich spoedig een bilaterale symmetrie herkennen, door- 
dat aan de eene zijde, de dorsale, het wit — in den vorm van het 
z.g. grijze veld (Roux) — hooger naar den ei-aequator reikt dan aan 
de andere zijden. In het meerendeel der gevallen valt het eerste 
klievingsvlak met het sy mmetrievlak van het ongedeelde ei samen, 
en met beide stemt alsdan weer het symmetrievlak van het embryo 
overeen. Dergelijke eieren met „typische” ontwikkeling (Roux) heb 
ik, gelijk boven vermeld, steeds uitgezocht voor het merken op 
b , c of d. Afwijkingen zijn echter heel niet zeldzaam, het eerste 
klievingsvlak kan met het symmetrievlak van het ei een min of 
meer aanzienlijken hoek maken, die tot 90° bedragen kan („ana- 
chronisme” der beide eerste klievingen). Brachet kwam nu door 
het dooden van een der beide eerste blastomeren met een heete 
naald en het bestudeeren der aldus gevormde hemi-embryones tot de 
