98 
wordt, en dus zal ook bij den menseli de ontwikkeling van de aap- 
spleet het best bestudeerd moeten kunnen worden aan foetale her- 
senen. Hieraan is nog het voordeel verbonden, dat het groeven- 
complex, voor de geboorte, nog niet zoo samengesteld is als in het 
volwassen leven. 
Nu blijkt uit de ontwikkelingsgeschiedenis, welke Ecker ons geeft, 
dat de vorming van alle hoofdgroeven duidelijk gevolgd kan wor- 
den, doch dat er geen een onder is, welke de gedachte wekt, 
een aapspleet te kunnen zijn. Waar de groeven tot in het begin van 
de 9 e maand een eenvoudig type vertoonen, is het niet moeielijk 
tot een dergelijke slotsom te komen. 
De eenige uitzondering zou wellicht gemaakt kunnen worden 
voor de door hem beschreven transitore groeven, waarvan er zijn, 
welke transversaal over de achterkwab verloopen. Met een aapspleet 
kunnen deze echter niet vergeleken worden, aangezien zij slechts 
van tijdelijken aard zijn en in de 4° ot 5 e maand geheel verdwijnen. 
Ook Retsius, welke in de door hem beschreven ontwikkelings- 
geschiedenis evenmin over een aapspleet in het foetale leven rept, 
hecht niet veel waarde aan die transitore groeven. Hij wijst ero.m. 
(bl. 16) op, dat men bij het bepalen van de waarde dezer groeven 
zeer voorzichtig moet zijn, aangezien van de jong geaborteerde 
embryo’s een zeer groot aantal de duidelijke kenmerken dragen van 
abnormaal te zijn, wat zich natuurlijk aan de hersenen moet hebben 
doen gevoelen. 
Ik geloof dat Retsius hier een zeer belangrijken factor voor het 
ontstaan dezer groeven heeft aangegeven en het is dus wel zaak de 
waarde dezer transitore groeven niet hoog aan te slaan 
Toch meent Ritsius speciaal de aandacht te moeten vestieen op 
een groeve welke van de mediale verbinding der fissurae parieto- 
occipitalis en calcarina, over de laterale occipitaal vlakte verloopt. 
Plaat XXVI, tig. 2, 3 en 4. 
Beziet men nu deze groeve, welke ook nog afgebeeld wordt op 
plaat XXII, tig. 2 en plaat XIII, tig. 8 en 9, dan heeft deze zeer 
veel overeenkomst met een aapspleet. Het eenige is, dat ze gevonden 
werd bij hersenen waarbij de andere hoofdgroeven hun volle ont- 
wikkeling nog niet bereikt hadden, zoodat het de vraag is, of hier 
geen transitore groeve aanwezig is. Ook Retsius vat ze als zoodanig 
op (zie beschrijving plaat XIII). 
Behalve bij Ecker en Retsius, mocht ik, bij het doorlezen van 
andere literatuur, al evenmin iets vinden wat op een fissura simialis 
bij menschen-embryos wijst. 
De eenige uitzondering zou de mededeeling van Kohlbrugge *) 
