99 
kunnen zijn, welke op bl. 243 schrijft: „Die Affenspalte beim Men- 
schen halte ich also für eine ira embryonalen Leben sich bildende 
Anomalie”. Dit zou er op wijzen, dat hij bij de ongeboren vrucht 
een groeve gevonden had, welke als aapspleet zou moeten worden 
opgevat. Daar ik in de door Kohlbrugge geschreven verhandelingen 
daaromtrent niets nad.ers heb kunnen vinden, en dit punt van zeer 
veel belang is, heb ik mij tot hem persoonlijk gewend en mocht 
ten antwoord krijgen, dat hij zelf zulk een groeve bij menschelijke 
foeti nooit gezien heeft, doch uit analogie met wat bij apen gevonden 
wordt, de mogelijkheid niet wilde uitsluiten, dat zich wellicht ook 
bij menschen, in het foetale leven, een aapspleet zou kunnen vormen. 
Het bovenstaande samen vattend, moet men tot de slotsom komen, 
dat de studie van menschelijke embryo’s en foeti, ons omtrent het 
ontstaan van een aapspleet niets leert. 
Houdt men vast aan een analogie in de ontwikkeling van de 
groeven bij rnensch en aap, dan zou het bovenstaande voldoende 
zijn, om tot de slotsom te komen, dat zich bij den rnensch geen 
aapspleet vormt. 
Deze gevolgtrekking ligt ook daarom voor de hand, daar wij 
weten, waarop in een vorige verhandeling 5 ) door mij de aan- 
dacht werd gevestigd, dat de aapspleet bij anthropoiden reeds veel 
minder ontwikkeld is dan bij semnopitheci en rnacaci. Het heeft dus 
niets vreemds in zich, dat bij menschen hersenen, welke in de reeks 
der ontwikkeling veel hooger staan dan die der anthropoiden, de 
aapspleet niet tot ontwikkeling komt. 
Waar echter Elliot Smith, en met hem enkele anderen, nog tot 
in de laatste jaren de overtuiging verdedigd hebben, dat bij den 
menseh wel degelijk een aapspleet wordt aangetroffen, wil ik voor- 
een oogenblik aannemen, dat de fissura simialis, in tegenstelling met 
de andere hoofdgroeven, zich bij menschen eerst na het foetale 
leven vormt. 
Te eerder wil ik dit aannemen daar door mij sub d en e is aan- ' 
gegeven, dat bij de verschillende aapsoorten deze groeve zich op 
verschillende plaatsen vormen kan, en dat de kenmerken dier ver- 
schillende groeven niet dezelfde behoeven te zijn. De mogelijkheid 
is dus, theoretisch gesproken, niet uitgesloten, dat bij menschen deze 
fissura zich onder geheel andere omstandigheden vormt, b.v. eerst 
na het foetale leven. 
.Dit aannemende zal ik nagaan, of de door Elliot Smith beschre- 
ven sulcus lunatus beantwoordt aan eischen welke aan een aap- 
spleet te stellen zijn, daar men toch als vaststaand mag aannemen, 
dat niet elke groeve op het achterhoofd een aapspleet kan worden 
7* 
