100 
genoemd. Zij zal dus enkele kenmerken moeten hebben, waardoor 
ze van andere groeven te onderscheiden is, 
Te noodzakelijker is dit, waar het ons bekend is, dat de groeven 
op den lobus occipitalis zulk een wisselend beeld geven, dat het 
onderkennen van de meest bekende fissurae, reeds met bezwaren 
gepaard gaat. Zoo schreef Waldeijer: „Es gelang Retsius ebenso- 
wenig wie seinen Vorgangern, eine typische Anordnung der Furchen 
und Windungen am Hinterlappen des Grosshirns nach zu weisen : 
derselbe wird also noch bis auf weiteres die Crux der Hemanatomie 
nach dieser Seite hin bleiben”. 
Ook is het bekend, dat men aan het achterhoofd, door het trans- 
versaal en scheef verloopen van groeven, gyri krijgt, welke een oper- 
culumachtig voorkomen bezitten. Deze „Halbringform” wordt o. in. 
door Retsius beschreven op bl. 136, waar de fissura calcarina zich 
op de lateraalvlakte voortzet waardoor een ,,nach vorn-oben vor- 
hangendes operculum* ’ gevormd wordt. 
Deze, laat ik zeggen pseudo- opercula, ontstaan dus niet door o ver- 
groei, maar door een samenvloeien, dan wel schuin verloop van 
gewone groeven. Men zou het kunnen vergelijken met een bal waar- 
van een oppervlakkig segment, ten halve, wordt afgesneden, waar- 
door eveneens iets ontstaat wat op een valsch-operculum, een 
„Klapdecke” gelijkt. 
Het aanwezig zijn van iets, wat bij den mensch gelijkt op een 
operculum, geeft dus nog niet het recht te spreken van een aap- 
spleet. Dit ziet ook Elliot Smith 8 ) zelf in, waar hij op bl. 448 
schrijft ,,.... especially the sulcus occ. transversus may have a 
caudal opercular lip, whicli simulates the true stria-bearing occipital 
operculum”. 
Waar dit machtige hulpmiddel, ter bepaling van een aapspleet, 
wegvalt, blijven er nog slechts enkele eigenschappen over, welke 
behulpzaam kunnen zijn bij het identificeeren van deze groeve. 
De eerste is het naar beneden dringen, dan wel overdekken van 
groeven, welke onder gewone omstandigheden aan de oppervlakte 
blijven liggen. 
Het is uit den aard der zaak, in aansluiting aan bovenstaande 
vraag, niet steeds even gemakkelijk na te gaan, of een groeve in 
de diepte is gedrongen, door overgroeiing van een nabij gelegen 
gedeelte, dan wel of de ontstane verhouding het gevolg is van een 
samenvloeiing welke men op de hersenoppervlakte zoo dikwijls aan- 
treft. Daarbij komt dan nog, dat het herhaaldelijk voorkomt, dat 
groeven welke meestentijds aan de oppervlakte liggen, zoo ver- 
schoven kunnen worden, dat zij als het ware in een andere groeve 
